រឿងបេះដូងកវី(ភាគទី២)

និពន្ធដោយ៖ លាក់ ម៉ាឡែន

ធ្វើយ៉ាងនេះ? ព្រោះតែចង់​ធ្វើ​ជាអ្នកនិពន្ធអ្ហេ?”។ ពិចិត្រគិតគ្រប់បែបយ៉ាង រហូត​ដល់​ឃើញរឿងរ៉ាងសារឡើងវិញ ដែល​រស់​នៅ​ជាមួយគ្នា ពិសេសគឺជម្ងឺ​របស់​វិនីត​។ នាយ​លើកទូរស័ព្ទឡើងភ្លាម សំឡេង​ឆ្លើយ​តបបន្លឺឡើង៖

-អាឡូ! ពិចិត្រ​…………កូនមែនទេ?

-បាទម៉ាក់!

-តើកូនសុខសប្បាយទេ? ហេតុអីក៏មិនដែលមកលេងម៉ាក់អ៊ីចឹង? កូន​ដឹងទេ បទ​ចម្រៀង​​ចេញថ្មីរបស់កូន ធ្វើឲ្យប៉ាកូនសប្បាយចិត្តណាស់ គាត់ថា​កូនមាន​គំនិត​ហើយ កូនគួរតែមកលេងគាត់ គាត់អាចនឹងឈប់ខឹងនឹងកូន​ណា!

-កូនប្រាកដជាទៅ ម៉ាក់កុំបារម្ភអី ពេលនេះកូនសុខសប្បាយទេ ខ្ញុំចង់សួរ​ម៉ាក់​រឿង​មួយតើបានទេ?

-កូននិយាយមក!

-មនុស្សស្រីនៅតែដែលមករដូវសុទ្ធតែឈឺពោះតើមែនទេម៉ាក់?

-ហេតុអីកូនសួរពីរឿងនេះ?

-កូនចង់ដឹង តើម៉ាក់អាចប្រាប់កូនបានទេ?

-មិនទាំងអស់គ្នាទេកូន អាស្រ័យលើសុខភាពមនុស្សស្រីនោះដែរ បើនាង​មិន​បាន​ញ៉ាំគ្រប់គ្រាន់ មិនបានគេងគ្រប់គ្រាន់ ហើយថែមទាំងគិតច្រើន​ទៀតនោះ នាង​ប្រហែលជាមានការឈឺចាប់នៅពេលដែលមក គឺចៀស​មិនផុតទេ

-តើអាចបណ្តាលឲ្យមានគ្រោះថ្នាក់ទេ?

-បើនាងឈឺលើសពីបីថ្ងៃ គឺត្រូវតែទៅពិគ្រោះជាមួយពេទ្យ

-ចុះពេលកំពុងឈឺ តើអាចជួយបានទេ?

-មានតែលេបថ្នាំប៉ុណ្ណោះ តែការឈឺបែបនេះ អ្នកខ្លះ​នឹងអាចបាត់ទៅវិញ​នៅ​ពេល​ដែល​នាងមាន​គ្រួសារ

-អរគុណម៉ាក់ ម៉ាក់ថែរក្សាសុខភាពផង ជម្រាបលាម៉ាក់!

-ឈប់ៗៗ……….យ៉ាប់មែនកូននេះ

យុវជនដាក់ទូរស័ព្ទចុះ ក៏ដើរទៅស្ទាបថ្ងាសយុវតី។ នាងប្រហែលជាអស់អី​ហើយ  មួយ​សន្ទុះក្រោយ នាងក៏បើកភ្នែកឡើង។ វិនីតដឹងច្បាស់ ថា​សម្លៀក​បំពាក់​នាង​​ត្រូវបាន​ប្តូរ ក៏ស្ទុះងើបឡើង សម្លឹងទៅយុវជនដែលកំពុងឈរក្បែ​រ​បង្អួច។ យុវជន​មិន​បែរមក​រក​នាង​ឡើយ តែបន្លឺឡើង៖

-ភ្ញាក់ហើយអ្ហេ?

-បងជា……………………….

-ខ្ញុំជាអ្នកផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ឲ្យនាង

-សូមទោស!

-នាងឈប់ប្រើសំឡេងជាមនុស្សប្រុសទៀតទៅបានទេ! គ្មានពាក្យត្រូវ​បក-​ស្រាយ​​​ទេអ្ហេ?

យុវជនតម្លើងសំឡេងបន្តិចហើយបែរមករកវិនីត តែវិនីតបែរជា​ឈ្ងាក​មុខចុះ​មិន​ហ៊ាន​សម្លឹងយុវជនឡើយ។ នាងគ្រាន់តែនិយាយថា៖

-………………សូមទោស!

-នាងសប្បាយនឹងកុហកពួកយើងរាល់គ្នាណាស់ទៅអ្ហេ?

-មិនសប្បាយទេ!

-អ៊ីចឹងចង់កុហកពួកយើងដល់ពេលណា?

-ខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់ពួកបង តែនៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំបានឮពួកបង និងលោកចាង​ហ្វាង​ជជែក​គ្នា ទើបខ្ញុំ……………..

-អ្ហូ! នាងខ្លាចលោកចាងហ្វាងមិនចុះកុងត្រាជាមួយនាងអ្ហេ?

-បាទ!

-នេះនាងឆ្លើយបាទឡើងធ្លាប់អស់ហើយអ្ហេ? គួរឲ្យចង់សើចណាស់ តើ​នាងជា​មនុស្ស​ប្រុសឬស្រីឲ្យពិតប្រាកដ?

-ត្រូវហើយ! សូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំ ក៏មិនដឹងថា ខ្លួនឯងជាមនុស្សប្រុសឬស្រីឲ្យ​ប្រាកដ​ដែរ​? តាំងពីខ្ញុំបានមករស់នៅជាមួយពួកបង ខ្ញុំខឹង​នឹង​ខ្លួន​ឯង​​ណាស់ ហេតុអី​ក៏ខ្ញុំកើត​មក​ជាមនុស្សស្រី? ខ្ញុំក៏មិនចង់កុហកពួកបងដែរ

-តែនាងបានកុហកពួកយើងរួចទៅហើយ

-ត្រូវហើយ! ខ្ញុំកុហកពួកបង ការពិតគឺព្រោះតែកិច្ចសន្យាមួយនោះ ខ្ញុំមិន​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​​​ឱកាសនោះបាត់បង់ឡើយ

-នាងហួសហេតុពេកហើយ បាន! អ៊ីចឹងថ្ងៃនេះ ឲ្យគេទាំងអស់គ្នាដឹងថា នាង​ជា​​ស្រី​ទៅ ពួកយើងចុះទៅក្រោមទៅ

ពិចិត្រទាញដៃវិនីត តែវិនីតមិនព្រមទៅជាមួយឡើយ នាងបានត្រឹមតែ​អង្គុយ​យំ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ឃើញដូចនោះ យុវជនក៏ព្រលែងដៃនាង ហើយដើរចេញ​ទៅតែ​ម្នាក់​ឯង​។​ ពិចិត្រ​ចេញផុត សំឡេងទូរស័ព្ទបន្លឺឡើង។ គ្រាន់តែទទួល​ទូរស័ព្ទហើយ វិនីតក៏​ស្ទុះ​ចេញ​​ពី​ក្នុងបន្ទប់។ ទៅដល់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ នាងបាន​ឃើញយុវជនទាំងអស់​កំពុង​តែ​នៅ​ជុំគ្នា នាង​សម្លឹងទៅរកពិចិត្រ ដែលកំពុង​សម្លឹងមើលមកនាងដូចគ្នា ស្រាប់តែ​សុវណ្ណបន្លឺ៖

-អាល្អិត! តើឯងមិនអីទេអ្ហេ!

-ឯងកើតអីអ្ហេ?(វណ្ណាឮហើយក៏ចូលទៅជិតវិនីតហើយយកដៃស្ទាបថ្ងាស​របស់​​នាង)

-ខ្ញុំអត់អីទេបង

-តែមើលទៅឯងដូចជាស្លេកស្លាំងណាស់ណា(រ៉ាឌីបន្លឺ)

-ឯងឆាប់ចូលមកញ៉ាំអីជាមួយពួកយើងមក (រ៉ាណេឧទាន)

វិនីតដឹងច្បាស់ថា យុវជនទាំងអស់នៅពុំទាន់ដឹងថា នាងជាស្រីឡើយ។ នាង​សសៀរ​​ដើរទៅជិតពិចិត្រ ហើយបន្លឺ៖

-ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយបង!

-ពួកយើងគ្មានរឿងត្រូវនិយាយគ្នាទេ ឯងគួរតែនិយាយទៅរកពួកគេទៅ

-តើពួកឯងមានរឿងអី? (សុវណ្ណសួរ)

-គ្មានទេបង! ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយបងតែពីរនាក់ ពួកយើងទៅខាងលើ​ទៅ

-តើមានរឿងអីក៏អាថ៌កំបាំងម្ល៉េះ? (រ៉ាណេសួរ)

-បងឆាប់មក

វិនីតអូសដៃពិចិត្រឡើងទៅលើបន្ទប់វិញ យុវជនបន្លឺ៖

-នាងចង់ធ្វើអី?

-ខ្ញុំសូមអង្វរបង បងកុំទាន់ប្រាប់ពួកគេអីបានទេ?

-ឯងចង់កុហកពួកគេបន្តទៀតអ៊ីចឹងអ្ហេ?

-បងចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអីក៏បាន តែបងឲ្យខ្ញុំនៅរហូតដល់ចប់កុងត្រាសិនទៅ តើបាន​ទេ?.​…​……..ត្រូវហើយ! តាំងពីតូចមក ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់ធ្វើជាអ្នកនិពន្ធ ខ្ញុំ​ពិតជា​មិន​ចង់​​បាត់បង់​តំណែងនេះភ្លាមៗយ៉ាងនេះទេ តែប្រាំខែទៀត​ប៉ុណ្ណោះ បងឲ្យខ្ញុំ​នៅទី​នេះ​ទៅ តើបានទេ តទៅ ខ្ញុំមិននៅបន្ទប់ជាមួយប​ង​ក៏បាន ខ្ញុំនឹងទៅនៅ​​​​​​​បន្ទប់​ដាក់​​អីវ៉ាន់ បងកុំទាន់ប្រាប់ពួកគេអីតើបាន​ទេ​? ខ្ញុំសូមអង្វរបងណា ខ្ញុំ​សូមអង្វរបង….​…

វិនីតលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខយុវជន ទាំងទឹកភ្នែកសស្រាក់ ចំណែកពិចិត្រ និយាយ​​ទាំងញញឹមស្ងួត៖

-ការពិតតំណែងជាអ្នកនិពន្ធរបស់នាងគឺសំខាន់ជាងអ្វីៗទាំងអស់ ហេតុអីក៏​ពួក​​យើង​ស្រលាញ់នាងយ៉ាងនេះ

-សូមទោស!

-ការពិតគឺខ្ញុំទេ ជាអ្នកនាំនាងមក បើវាពិតជាតម្រូវការរបស់នាងហើយ នាង​​នៅចុះ

-អរគុណ

និយាយហើយយុវជនចេញពីបន្ទប់បើកឡានចេញទៅ មួយសន្ទុះក្រោយ​វិនីត​ក៏​ចេញ​ទៅដែរ។ យុវជនទាំងបួនឆ្ងល់ពួកគេទាំងពីរណាស់ថាកំពុងធ្វើអី វណ្ណា​ក៏រត់​តាម​​វិនីត​​​មកដល់ខាងក្រៅ តែវិនីតឡើងម៉ូតូឌុបចេញផុតទៅហើយ។ នាយដឹងច្បាស់​

ថា យុវតី​មិនស្គាល់ផ្លូវឡើយ ក៏លើកទូរស័ព្ទតេទៅ៖

-អាឡូបង!

-តើឯងទៅណា? ឯងស្គាល់ផ្លូវទេ?

-បងកុំបារម្ភអី! ខ្ញុំទៅក្រុមហ៊ុនមួយភ្លែត ខ្ញុំឆាប់ត្រឡប់មកវិញទេ ហេតុ​អី​មិនប្រាប់​បង បងជូនទៅ

-មិនអីទេបង ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ

-អាល្អិតម្នាក់នេះ!

-វាទៅណាបង?(រ៉ាណេសួរ)

-វាថាទៅក្រុមហ៊ុនមួយភ្លែត ចុះពិចិត្រទៅណា?

-អត់លើកទូរស័ព្ទទេ

-អត់លើកទូរស័ព្ទ តាមមើលប្រហែលជាខឹងខ្លាំងណាស់ហើយ(រ៉ាឌីបន្លឺ)

-តើអាល្អិតនោះធ្វើអីគេ បានជាខឹងខ្លាំងយ៉ាងនេះ? (សុវណ្ណតប)

-ខឹងតែមនុស្សមិនអស់ចិត្តទេ ខឹងដល់ទូរស័ព្ទទៀត នេះអ្ហេ!​ ជាចរឹតរបស់​តារា​ល្បី?

-បានហើយៗ! ពួកយើងចូលក្នុងទៅ

វិនីតមកដល់ក្រុមហ៊ុន ក៏ចូលទៅរកលោកចាង​ ហ្វាងដល់ក្នុងបន្ទប់៖

-វិនីត! មានការអីសំខាន់អ្ហេ ទើបមករកខ្ញុំដល់ទីនេះ?

-លោកចាងហ្វាង! តើលោកអាចបើកប្រាក់ខែឲ្យខ្ញុំមុនបានទេ?

-បើកប្រាក់មុនអ្ហេ?

-បាទ!

-តើឯងមានបញ្ហាអីអ្ហេ?

-គ្រួសារខ្ញុំត្រូវការប្រាក់បន្ទាន់ សូមលោកចាងហ្វាងជួយខ្ញុំផង តើបានទេ? ខ្ញុំ​សូម​​អង្វរលោកចាងហ្វាង …………​ ខ្ញុំសន្យា ខ្ញុំនឹងខិតខំតែងបទភ្លេងឲ្យ​បាន​ល្អ

ជាង​​កាល​កន្លងមកទៅទៀត

លោកចាងហ្វាងសម្លឹងមើលវិនីត ហាក់ដូចជាត្រូវការប្រាក់ចាំបាច់​ខ្លាំង​ណាស់ លោក​ក៏លែងសួរនាំតទៅទៀត ក៏សម្រេចចិត្តបើកប្រាក់ឲ្យគេមុន។ គ្រាន់​តែបាន​ប្រាក់​ហើយ វិនីតក៏ជិះម៉ូតូឌុបចេញពីទីនោះ ស្រាប់តែពិចិត្រមកដល់​ភ្លាម។ គ្រាន់តែឃើញ​ពិចិត្រ​ហើយ លោកចាងហ្វាង ក៏ហៅនាយទៅបន្ទប់​របស់ខ្លួន៖

-វិនីតទើបតែចេញទៅអម្បាញ់មិញនេះឯង ឯងមានបានជួបគេទេ?

-អត់ទេ! គេមកទីនេះធ្វើអី?

-គេមករកបងសុំបើកប្រាក់ខែមុន

-ថាម៉េច! បងបើកឲ្យគេអ្ហេ?

-ត្រូវហើយ! គេថា គ្រួសារគេត្រូវការប្រាក់បន្ទាន់

-ចុះពេលនេះ បងដឹងថា គេទៅណាទេ?

-បងមិនដឹងទេ…………..នែ! ឯងគិតទៅណា?

-ខ្ញុំទៅក្រៅមួយភ្លែត

ពិចិត្រតេទៅរកវិនីត៖

-ឯងនៅឯណា?

-ខ្ញុំ……………..

-ខ្ញុំសួរថាឯងនៅឯណា?

-ខ្ញុំនៅមន្ទីរពេទ្យ

ពិចិត្រហាក់ដូចជាខឹងនឹងវិនីតខ្លាំងណាស់ តែនៅពេលឮច្បាស់ថានាង​នៅ​ មន្ទីរពេទ្យ ក៏ប្រញាប់ទៅដល់ភ្លាម។ ទៅដល់មុខបន្ទប់វះកាត់ នៃ​​មន្ទីរ​ពេទ្យ​កាល់ម៉ែត នាយ​ឃើញវិនីតកំពុងឱបម្តាយយំសស្រាក់ ក៏ទៅឈរក្បែរនោះ ដោយមិនហ៊ានសួរ​នាំ​​អ្វី​ទាំង​អស់។ មួយសន្ទុះក្រោយ ទើបលោកគ្រូពេទ្យ​ចេញ​មក៖

-លោកគ្រូពេទ្យ……………

-ផុតពីគ្រោះថ្នាក់ហើយ

-អរគុណទេវតា!……………..ម៉ែចូលទៅមុនទៅ

វិនីតឲ្យម្តាយចូលទៅក្នុងបន្ទប់មើលប្អូនប្រុសមុន ចំណែកខ្លួន នៅខាងក្រៅ​ជាមួយ​យុវជន។ ​ពិចិត្រសួរ៖

-តើមានរឿងអីកើតឡើង?

-គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍

-នេះអ្ហេជាមូលហេតុ ដែលធ្វើឲ្យឯងចង់បន្តតំណែងជាអ្នកនិពន្ធតទៅ​ទៀត?…​….​….​​…….ហេតុអីក៏ឯងមិនប្រាប់បង? បងស្មានថា ឯងទៅបើកប្រាក់​មុនរត់​បាត់​​​ទៅ​ហើយ ឯងដឹងទេ?

-សូមទោស!………..នៅពេលនោះ បងកំពុងតែខឹង………………..

យុវជនក្តុកក្តួលខ្លាំងណាស់ នូវអ្វីដែលគិតខុសចំពោះវិនីត នាយទាញនាង​មក​ឱបជាប់ ក៏ស្រាប់តែយុវជនទាំងអស់មកដល់។ វិនីតជូតទឹកភ្នែក ហើយ​ងាកទៅ​រក​យុវជន​​​ទាំងអស់ ដែលស្លន់ស្លោដើរចូលមក។ សុវណ្ណបន្លឺ៖

-តើមានរឿងអីកើតឡើង?

ការពិតវិណាតត្រូវម៉ូតូជ្រុលបុកពីក្រោយ នៅពេលដែលខ្លួនជិះកង់ត្រឡប់​​ពី​សាលា​រៀនវិញ។ ក្បាលរបស់យុវជនត្រូវយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើផ្លូវ ធ្វើឲ្យសន្លប់​បាត់​ស្មារតី។ ដោយ​គ្មានលទ្ធភាពនឹងសង្គ្រោះ មន្ទីរពេទ្យសៀមរាបក៏បញ្ជូនមក ភ្នំពេញ។ ការវះ​កាត់​​ត្រូវ​ការចំណាយប្រាក់ច្រើន         ហើយជួនពេលនឹងវិនីតមាន​បញ្ហាជាមួយ​

ពិចិត្រ​​​ទៀត ទើប​នាង​សម្រេចចិត្តទៅសុំបើកប្រាក់ខែមុន។

វិណាតបើកភ្នែកឡើងស្រាប់តែឃើញ យុវជនទាំងអស់នៅចំពោះមុខ​ខ្លួន រ៉ាណេ​​​​​បន្លឺ៖

-ឯងដឹងខ្លួនហើយអ្ហេ! បងឯងនាំម៉ែឯងទៅបន្ទប់ទឹកហើយ ត្រូវការអី​ប្រាប់​ពួក​យើងមក

-ខ្ញុំស្រេកទឹក

-ចាំមួយភ្លែត!

-ហេតុអីក៏ពួកបងនៅទីនេះ?

-អាល្អិតនោះដូចជាប្អូនរបស់ពួកយើងអ៊ីចឹង ប្អូនរបស់គេមានរឿង ពួក​យើង​​ត្រូវ​​មក​​ជួយគេអ៊ីចឹងហើយ

-អរគុណពួកបងហើយ

-នោះម៉ែឯងមកហើយ!

-កូនដឹងខ្លួនហើយអ្ហេ!

-ម៉ែ! ចុះឯណាបង………………………

-បងឯងនៅខាងក្រៅ បន្តិចទៀតមកហើយ រំខានពួកក្មួយហើយ

-មិនអីទេអ្នកមីង!

ដោយបាត់វិនីតយូរពេក វណ្ណាក៏សសៀរដើរចេញមកក្រៅ នាយបាន​ឃើញ​វិនីត​កំពុង​ជជែកជាមួយយុវតីម្នាក់៖

-ពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែយល់ថាឯងជាប្រុស សូម្បីតែលោកចាងហ្វាងមែនទេ?​​គិត​ទៅកើតមកមានសំឡេងពីរដូចជាឯង ពិតជាមានប្រយោជន៍មែន ហេតុអីក៏​ខ្ញុំគ្មាន​វាសនាដូចជាឯងអ៊ីចឹង

-តែឯងក៏ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធនៅផលិតកម្ម មយូរាហើយតើ

-ត្រូវហើយ! តែមិនមែនជាអ្វីដែលខ្ញុំចង់បានទេ ស្តាយណាស់ បើកាលនោះ

ខ្ញុំដឹង​ថា លោកចាងហ្វាងមិនចូលចិត្តមនុស្សស្រី ខ្ញុំប្រហែលជាធ្វើដូចជា​ឯង​ពេលនេះ​អ៊ីចឹង

-សាវីណា!

-ខ្ញុំច្រណែននឹងឯងណាស់

-ការពិត……………

-ឯងនៅទីនេះទេអ្ហេ!

វណ្ណាបន្លឺឡើង ព្រោះដឹងថាយុវជនទាំងអស់ កំពុងដើរចូលមក។ សាវីណា​សម្លឹង​ទៅ​យុវជនទាំងអស់ដែលកំពុងដើរចូលមក នាងបន្លឺ៖

-ជម្រាបសួរបងៗ!

-បាទៗជម្រាបសួរ

-អាល្អិត! នេះឯងក៏ស្គាល់អ្នកនិពន្ធស្រីវ័យក្មេងម្នាក់នេះដែរអ្ហេ?

-ឯងនេះមិនអន់ឯណា

-មើលទៅពួកគាត់ដូចជាស្រលាញ់ឯងណាស់ បានហើយ! ខ្ញុំជម្រាបលាពួក​បងហើយ វិនីត! សំណាងល្អណា

វណ្ណាលួចសម្លឹងមុខវិនីត តែវិនីតហាក់ដូចជាក្រៀមក្រំណាស់។ យប់នេះ​នាង​មិន​​បានត្រឡប់ទៅផ្ទះឡើយ គឺនាងគេងនៅមន្ទីរពេទ្យជាមួយម្តាយនិងប្អូន។ វិណាត​បន្លឺ៖

-បងមិនត្រឡប់ទៅវិញជាមួយពួកគាត់ទេអ្ហេ?

-មិនទៅទេ! បងនៅមើលឯងសិន

-ខ្ញុំមើលទៅពួកគាត់ចិត្តល្អណាស់ ហើយស្រលាញ់បងទៀតផង ខ្ញុំប៊ិះភ្លាត់​មាត់ ហៅបងថា ជាបងស្រីទៅហើយ សំណាងនឹកឃើញទាន់ មិននឹកស្មាន​ថា​បាន​​ជួបតារាល្បី ក្នុងពេលតែមួយបែបនេះសោះ នេះបើកុំតែខ្ញុំចូលពេទ្យ ក៏ពុំ​បាន​​​ជួប​ពួក​គាត់ផ្ទាល់យ៉ាងនេះដែរមើលទៅ

-មើលទៅឯង ដូចជាឆាប់ជាដល់ហើយហ្ន៎ និយាយឲ្យប៉ប៉ាច់

-អ៊ីចឹងខ្ញុំគេងហើយ! មើលទៅបងដូចជាមិនសប្បាយចិត្តសោះ

-កូនបានជជែកអីជាមួយសាវីណាខ្លះ?

-គ្មានអីទេម៉ែ! គ្រាន់តែសួរសុខទុក្ខគ្នាហើយ នាងក៏ចេញទៅ

-ចុះម្តាយនាងធូរស្រាលហើយមែនទេ

-ចាស! គឺចេញពីមន្ទីរពេទ្យហើយ

-ហ៊ឺ!

-ម៉ែឆាប់សម្រាន្តទៅ

-អ៊ឺ! ម៉ែគេងហើយអ៊ីចឹង

សាវីណាជាមិត្តរួមថ្នាក់របស់វិនីតកាលពីនៅរៀនវិទ្យាល័យ។ នាងក៏មាន​ឧបនិស្ស័យ​​និងបំណងប្រាថ្នាជាអ្នកនិពន្ធដែរ។ នាងធ្លាប់ទៅផលិតកម្មនាគទេព​ម្តង​តែ​ត្រូវលោកចាងហ្វាងបដិសេធ។ នៅទីបំផុត នាងក៏ចូលធ្វើការជាអ្នកនិពន្ធ នៅ​ផលិតកម្ម​មយូរា។ នាងមិនខុសពីវិនីតប៉ុន្មានឡើយ ធ្វើការផងរៀនផង ហើយត្រូវ​ចិញ្ចឹម​គ្រួសារផង ចំណែក​ម្តាយរបស់នាង ក៏មានជម្ងឺប្រចាំកាយទៀត។​ បើនិយាយ​ពី​ឪពុ​កវិញ គឺផឹកតែ​ស្រា​ស្រវឹងទើបចូលផ្ទះ។ ឥឡូវនាង និងម្តាយ​ព្រមទាំងប្អូនស្រី​ពីរនាក់បាន​ចាកចោល​ឪពុក​មករស់នៅភ្នំពេញហើយ។

ពីរថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅ វិណាតក៏បានធូរស្រាល         ហើយក៏បានត្រឡប់ទៅ​

សៀមរាប​​ជាមួយនឹងម្តាយវិញ។​​     ចំណែកវិនីតត្រូវត្រឡប់មករស់នៅជាមួយ​យុវជន​

វិញ។ នៅ​ថ្ងៃដែលនាងជជែកជាមួយសាវីណា វណ្ណាបានឮទាំងអស់ ហើយនាយ​ក៏​គិត​

យល់​ដែរ នៅថ្ងៃដែលឃើញពិចិត្រ និងវិនីតខុសប្រក្រតីនៅ​ថ្ងៃ​នោះ។ វណ្ណាដឹងថា ពិចិត្រ​ក៏​ប្រហែល​ជាបានដឹងថា វិនីតជាស្រីហើយដែរ ទើប​នាយហៅយុវជនមកជជែក​គ្នានៅខាង​ក្រៅ​ផ្ទះ៖

-ឯងមានរឿងអីចង់និយាយជាមួយខ្ញុំអ្ហេ? (ពិចិត្រសួរ)

-ឯងបានដឹងថា វិនីតជាស្រីអ្ហេ?

-ឯងដឹងហើយអ្ហេ?

-ខ្ញុំបានឮនាងជជែកគ្នាជាមួយសាវីណានៅមន្ទីរពេទ្យ

-ចុះនាងដឹងទេថា ឯងដឹងរឿងនេះទេ?

-នាងមិនបានដឹងទេ! ឯងគិតធ្វើយ៉ាងណាចំពោះនាង?

-ខ្ញុំបានយល់ព្រមជាមួយនាងជួយលាក់រឿងនេះ រហូតដល់នាងចប់កុងត្រា ​​​តែ​បើ​ឯង​​ដឹងហើយ ក៏គួរតែឲ្យពួកគេដឹងដែរ

-កុំអី! ពួកយើងលាក់រឿងនេះបន្តទៀតចុះ

-អ្ហឹះ!

-បើពួកគេដឹង ពួកយើងប្រាកដជាពិបាកក្នុងការរស់នៅជាមួយគ្នា

-ឯងមិនខឹងនឹងនាងទេអ្ហេ?

-មានអីគួរឲ្យខឹង ឯងស្មានតែនាងពេញចិត្តក្នុងការកុហកពួកយើងអ្ហេ? ខ្ញុំជឿ​ជាក់​​លើមនោសញ្ចេតនារបស់នាងមកលើពួកយើង

-ព្រោះតែនាងជួយឯងនៅយប់នោះអ្ហេ?

-ប្រហែលហើយ! អ៊ីចឹងយប់នេះ?

-ខ្ញុំទៅគេងផ្ទះម៉ាក់ខ្ញុំមួយរយៈចុះ

-កុំអី! ឯងគេងបន្ទប់ជាមួយខ្ញុំទៅ

-ក្រែងឯងមិនចូលចិត្តគេងជាមួយអ្នកដទៃទេអ្ហេ?

-បើឯងចេះតែទៅគេងនៅផ្ទះម៉ាក់ឯង ពួកគេប្រាកដជាសង្ស័យ ចំណែកឯ​វិនីត​ក៏​មិនសប្បាយចិត្តដែរ

-ឯងគិតដល់នាងគ្រប់ជំហានណាស់ហ្ន៎ សម្រេចអ៊ីចឹងចុះ

-ខ្ញុំចូលទៅក្នុងផ្ទះមុនហើយ

វណ្ណាចូលទៅក្នុងផ្ទះមុន ចំណែកឯពិចិត្រហាក់ដូចជាសញ្ជឹងមួយសន្ទុះ។ នាយ​​​គិត​រឿងហេតុ ដែលវិនីតបានជួយវណ្ណានៅយប់​នោះ ​ក៏បន្លឺឡើងតែម្នាក់​ឯង៖ “នាងសុខ​ចិត្ត​ជួយឯង សូម្បីតែជីវិតខ្លួនឯងក៏មិនគិត ឯងសមនឹងជឿនាង​អ៊ីចឹងហើយ ចុះខ្ញុំ?”។ ពិចិត្រគិតហើយ ដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះវិញ ជួនជាពួកគេនៅ​ជុំ គ្នា នាយក៏បន្លឺ៖

-ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំនៅបន្ទប់ជាមួយវណ្ណាវិញ

-ម៉េចអ៊ីចឹង?

-គ្មានយ៉ាងម៉េចទេ! គ្រាន់តែមិនចង់គេងជាមួយអាល្អិតនេះ ព្រោះគេ​គេង​អាក្រក់​​ណាស់ ធ្វើបាបខ្ញុំរាល់តែយប់ហ្នឹង

-អ៊ីចឹងផងអ្ហេ! នេះខ្លួនឯងតូចតែមួយ ធ្វើឲ្យបងពិចិត្រពិបាកទ្រាំដល់ថ្នាក់​ហ្នឹង​ផងអ្ហេ?

-សូមទោសខ្ញុំ………….

-មិនអីទេ! ឯងគេងឲ្យបានស្រួលចុះ

ពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏យល់ស្របតាមគំនិតពិចិត្រ។ វិនីតមកដល់បន្ទប់ ក៏​ប្រាស​ខ្លួន​​ដេកទៅលើគ្រែ ហើយនិយាយតែម្នាក់ឯង៖”អរគុណបងហើយ!”។ សំឡេងគោះ​ទ្វារ​បន្លឺ​ឡើង៖

-បងមកយកខ្នើយ និងភួយ (ពិចិត្រដើរចូលក្នុងបន្ទប់)

-អរគុណបង!

-មិនចាំបាច់ទេ! គេងលក់សុបិនល្អណា

-ចាស!

ពិចិត្រហាក់ពីរោះនឹងសំឡេងឆ្លើយតបនេះណាស់ក៏ងាកទៅសម្លឹងមុខវិនីត វិនីតបន្លឺ៖

-បងមិនអីទេអ្ហេ?

-មិនអីទេ! បងចេញទៅហើយ

ពិចិត្រចេញផុត វិនីតក៏ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹក តែមួយសន្ទុះស្រាប់តែយុវជន​ចូល​មក​វិញ។ នាយឃើញទ្វារមិនទាន់ខ្ទាស់សោក៏ដើរចូលទៅ តែមិនឃើញ​យុវតី នាយ​ក៏បន្លឺ​ឡើង​៖

-ឯងនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកមែនទេ?

-ចាស! បងមានការអី?

-ការពិតសំឡេងរបស់ឯងពីរោះណាស់

-……………..តើបងនៅខាងក្រៅទេ?

-អូ! ឯងមានឃើញកន្សែងពោះគោរបស់បងទេ?

-ខ្ញុំដាក់នៅក្នុងទូរ

-……………ឃើញហើយ! បងចេញទៅវិញហើយ…..ត្រូវហើយ!​ពេលចូលដល់​ក្នុង​​​បន្ទប់​ហើយ ត្រូវចាក់សោបន្ទប់ផង ស្តាប់​បានទេ?

-ចាស!

 

 

វគ្គ៤                     ដុំពេជ្រស្នេហ៍

ទោះបីពិចិត្រ និងវណ្ណាបានដឹងថាវិនីតជាស្រីក៏ដោយ ប៉ុន្តែមិត្តភាពរបស់​ពួកគេ នៅតែដដែល ហើយអ្វីដែលធ្វើឲ្យវិនីតសប្បាយចិត្តថែមទៀតនោះ គឺនាងធ្វើ​បាន​​សម្រេច​នូវបទភ្លេងថ្មី ដែលមានចំណងជើងថា ដុំពេជ្រស្នេហ៍។ ដុំ​ពេជ្រស្នេហ៍ គឺ​ជាបទទីមួយ ដែល​នាងសរសេរពីតម្លៃនៃសេចក្តីស្នេហ៍ តែមិន​មែន​ជាស្នេហា​របស់​នាង​ឡើយ ផ្ទុយទៅ​វិញ វាជាជីវិតស្នេហ៍របស់ឪពុក​ម្តាយ​នាង ដែលនាង​បាន​ព្យាយាម​បង្កើត​វាឡើង អស់​រយៈ​បីយប់បីថ្ងៃរហូតដល់ធ្លាក់​ខ្លួនឈឺ ធ្វើឲ្យពិចិត្រដឹងថា​នាងជា​ស្រី​។

បន្ទាប់ពីកែសម្រួលស្រួលបួលហើយ នាងក៏មកស្ទូឌីយ៉ូ ដែលយុវជនកំពុង​ថត។ មកដល់មុខបន្ទប់ថត ក៏បានជួបនឹងសាវីណា៖

-សាវីណា!

-ខ្ញុំមានរឿងចង់និយាយជាមួយឯងបន្តិចបានទេ?

-ពួកយើងទៅនិយាយគ្នាក្នុងបន្ទប់ទៅ!…………ឯងមានការអី?

-ខ្ញុំចង់ឲ្យឯងជួយខ្ញុំបានទេ?

-មានរឿងអី?

-ខ្ញុំចង់ឲ្យឯងសរសេរបទភ្លេងថ្មី ឲ្យខ្ញុំមួយបទបានទេ?

-វីណា!

-ខ្ញុំដឹងថា វាមិនគួរទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាត្រូវការវាណាស់ ឯងជួយខ្ញុំផងបានទេ?

-មិនអាចទេ! បើខ្ញុំធ្វើអ៊ីចឹង ខ្ញុំនិងឯងគឺមានកំហុសដូចគ្នា

-ខ្ញុំសូមអង្វរឯង! បើគ្មានបទភ្លេងថ្មីទេ លោកចាងហ្វាងប្រាកដជាដេញខ្ញុំ​ចេញ​ជា​មិនខាន

-សាវីណា! បើខ្ញុំធ្វើឲ្យ​ឯងថ្ងៃនេះ ចុះថ្ងៃក្រោយនោះ?

-ថ្ងៃក្រោយយ៉ាងណាមិនសំខាន់ទេ តែសំខាន់គឺថ្ងៃនេះ ឯងជួយខ្ញុំផងទៅ

-មិនអាចទេ! ខ្ញុំជឿថាឯងអាចធ្វើបានដោយខ្លួនឯង ឯងសាកល្បងទៅ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ជួយឯង

-ឯងពិតជាមិនព្រមតែងបទភ្លេងថ្មីឲ្យខ្ញុំមែនអ្ហេ!

-ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ៊ីចឹងបានទេ!

-អ៊ីចឹងឯងមិនខ្លាចទេថា លោកចាងហ្វាងដឹងថាឯងជាស្រី

-ឯងគិតធ្វើអី? ឯងចង់គំរាមខ្ញុំអ្ហេ?

-ខ្ញុំមិនចង់ទេ! ប៉ុន្តែបើលោកចាងហ្វាងឯងដឹងពីរឿងនេះ ឯងសង្ឃឹមទេថា ឯង​អាច​ធ្វើ​ជាអ្នកនិពន្ធត្រង់នេះបានទៀត?

-សាវីណា! ខ្ញុំមិនដឹងថា នៅពេលនោះ វាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឡើយ តែ​ឯងគួរ​

តែ​ដឹង ពួកយើងមិនអាចធ្វើអ៊ីចឹងបានទេ បទភ្លេងដែលយើង​សរសេរចេញ​មកនីមួយ​ៗ វាបានមកពីអារម្មណ៍ពិត បេះដូងពិតរបស់​យើង ម៉េចនឹងអាច​ឲ្យ​ទៅអ្នកដទៃ ម្យ៉ាង​ទៀត បើឯងធ្វើអ៊ីចឹង តើឯងសម​ជាអ្នកនិពន្ធទេ? ទោះ​អ្នកដទៃមិនដឹង តើ​ឯង​ស្កប់ស្កល់នឹងមនសិការខ្លួន​ឯងទេ?

-សរុបទៅ គឺឯងមិនព្រមជួយយើង!

-មិនមែនទេ! គឺខ្ញុំកំពុងជួយឯង

-បានហើយ! បើឯងមិនជួយយើងហើយ យើងទៅវិញក៏បាន

សាវីណាដើរចេញទាំងកំហឹង ចំណែកវិនីតពិតជាមានអារម្មណ៍ស្មុគស្មាញ​​​​​​​ណាស់​។ នាងយកបទភ្លេងថ្មីដើរចេញមក បម្រុងយកទៅឲ្យលោក​ចាង​ហ្វាងពិនិត្យ​មើល តែ​មកដល់កន្លែងថត នាងឃើញជណ្តើរដែលគេដាក់​ឡើង​​​​​​រៀបឆាកកំពុងរលំ​ទៅរក​ពិចិត្រ​​ដែលឈរបែរខ្នងមិនដឹងខ្លួនសោះ។ វិនីត​ព្រលែងឯកសារពីដៃ រត់ទៅ​រុញ​យុវជន​ចេញ។ ពិចិត្រក៏ដួលទៅម្ខាង ចំណែក​យុវតីត្រូវជណ្តើររលំសង្កត់ពីលើ ប៉ះ​ក្បាល​ធ្វើឲ្យ​ឈាម​ចេញមក។ យុវជនស្ទុះ​ចូលទៅរកនាង ហើយទាញជណ្តើរចេញ៖

-ឯងយ៉ាងម៉េចហើយ!

-វិនីតចេញឈាមហើយបង!(រ៉ាណេបន្លឺ)

-ខ្ញុំមិនអីទេ!

-ឆាប់ទៅយកថ្នាំមក

ម្នាក់ៗរវល់តែមើលវិនីត មិនបានមើលសាវីណាដែលដើរចូលមក។ នាង​ស្រវា​រើសយកក្រដាសបទភ្លេងរបស់វិនីតដែលធ្លាក់រាយទៅលើអិដ្ឋ ហើយក៏​ដើរចេញទៅ។ ចំណែកសុវណ្ណឃើញក្រដាសបទភ្លេងរាយដូចនោះ ក៏រើស​ប្រមូលដាក់មួយកន្លែង។ បន្ទាប់​ពីរុំរបួសហើយ វិនីតបម្រុង​ដើរមកយកឯកសារ តែរ៉ាឌីបន្លឺ៖

-ចាំបងយកទៅជូនលោកចាងហ្វាងឲ្យ ឯងសម្រាកមួយសន្ទុះទៅ

ក្រោយពេលថតចប់ហើយ យុវជនទាំងអស់ក៏ត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ។ ជាការ​ពិត​ណាស់ វិនីតមិនសប្បាយចិត្តឡើយ នាងមិនសូវនិយាយស្តី ក៏ដើរចូលទៅក្នុង​បន្ទប់​​​បាត់​។ សំឡេងគោះទ្វារបន្លឺឡើង៖

-គឺបងទេអ្ហេ!

-ឯងមិនអីទេអ្ហេ?

-មិនអីទេ!

-បងអាចចូលបានទេ?

-បងចូលមក!

-របួសនៅឈឺអ្ហេ?

-អត់ទេ! មិនឈឺទេ

-តែទឹកមុខឯង

-ប្រហែលជាខ្ញុំអស់កម្លាំងហើយ

-អ៊ីចឹងគេងសិនទៅ

-បងមានការអីអ្ហេ?

-ថ្ងៃក្រោយឯងកុំធ្វើបែបនេះទៀតបានទេ?………វាគ្រោះថ្នាក់ណាស់

-ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យបងមានគ្រោះថ្នាក់ទេ

-បងដឹង ក្នុងចំណោមពួកយើង គឺឯងសុទ្ធតែមិនចង់ឲ្យនរណាម្នាក់មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ឡើយ​ តែឯងក៏ត្រូវដឹងថា បើឯងមានគ្រោះថ្នាក់ ពួកយើងក៏​បារម្ភ​ដូចគ្នា

-សូមទោស!

-ឯងគេងសិនទៅ បងចេញទៅក្រៅហើយ

-ចាស!………..ត្រូវហើយ! ខ្ញុំពិតជាមិនចង់ឲ្យពួកបងមានគ្រោះថ្នាក់ទេ ពិសេស​​​គឺបង ………..ហេតុអីក៏ខ្ញុំគិតអ៊ីចឹង?(វិនីតគិតក្នុងចិត្ត)

បន្ទាប់ពីស្រស់ស្រូបអាហារហើយ យុវជនទាំងអស់ក៏នាំគ្នាយកខ្នើយម្នាក់​មួយ​មកគេងកំដរយុវតី។ វិនីតបើកភ្នែកឡើង ឃើញពួកគេកំពុង​លង់លក់នៅ​ជុំវិញ​គ្រែ​​របស់​​ខ្លួន។ នាងអង្គុយច្បោមក្បាលជង្គង់​សម្លឹងទៅពួកគេ ដោយស្នាម​ញញឹមលាយ​នឹង​​តំណក់​ទឹកភ្នែក។ ហេតុអីក៏ឆាកជីវិតរបស់នាង អាចជួបនូវ​រឿងល្អយ៉ាងនេះ? ចុះ​បើ​ពួ​ក​គេ​ដឹងថា នាងជាស្រី តើភាពស្និទ្ធស្នាលនេះ នឹង​អាចកើតមាន​ឡើងទៀតដែរ​ឬទេ? រឹតតែគិតទឹកភ្នែករឹតតែស្រក់ខ្លាំងឡើង។ នាងសសៀរចុះពីលើគ្រែ ហើយក៏ដើរ​ចូល​ទៅ​បន្ទប់ភ្លេងតែម្នាក់ឯង ដោយ​បន្លឺ​ខ្លាំងៗឡើង៖ “ហេតុអីក៏ទេវតាមិនឲ្យខ្ញុំ​កើត​ជា​​មនុស្ស​ប្រុស? ខ្ញុំមិនចង់​ធ្វើជាមនុស្សស្រីទេ!”។ ទោះបីនាងតូចនេះ ប្រឹងស្រែកតវ៉ា​យ៉ាង​ណា ក៏​នាងមិនអាច​តវ៉ានឹងធម្មជាតិបានដែរ។ នាង​ទាញក្រដាស និងខ្មៅដៃមក​អង្គុយ​​សរសេរ​។

យប់យន់កាន់តែជ្រៅ ម៉ោងពីរយប់ទៅហើយ ពិចិត្រភ្ញាក់​មិនឃើញ​វិនីត នឹក​ស្មាន​ថា នាងចូលបន្ទប់ទឹក ក៏បន្លឺឡើង៖”វិនីត! នៅក្នុងបន្ទប់មែនទេ?”។ គ្មាន​សំឡេង​ឆ្លើយ​តប។ សំឡេងពិចិត្រធ្វើឲ្យយុវជនទាំងអស់ភ្ញាក់ឡើង ក៏ភ័យ​ស្លន់ស្លោរត់​រក​វិនីត​ពេញ​ផ្ទះ៖

-វិនីត!

-អាល្អិតនេះ! តិចលោវាទៅដួលសន្លប់ត្រង់ណាទេដឹង (រ៉ាណេបន្លឺ)

-ឯងកុំនិយាយផ្តាស (រ៉ាឌីតប)

-វិនីត!

អស្ចារ្យណាស់ ម្នាក់ៗច្រហមាត់ហួសចិត្ត ព្រោះតែឃើញយុវតីអង្គុយ គេង​ដាក់​

ក្បាល​​លើតុ ដោយដៃកាន់ខ្មៅដៃជាប់។ សុវណ្ណបន្លឺ៖

-ចំជាអ្នកនិពន្ធមែន! ដល់ដំណាក់កាលនេះហើយ នៅងើបមកសរសេរ​ទៀត អស្ចារ្យ​ណាស់

-មាឌវាតូចតែមួយសោះ ហេតុអីក៏ខ្លាំងយ៉ាងនេះ

-ពួកយើងគិតធ្វើយ៉ាងម៉េច? (រ៉ាឌីសួរ)

-កុំដាស់គេអី ពួកយើងគេងនៅត្រង់នេះបន្តទៅ (វណ្ណាតប)

-អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅយកខ្នើយ

ព្រះអាទិត្យបញ្ចេញពន្លឺច្បាស់ យុវតីប្រាសខ្លួនបើកភ្នែកឡើង នាងភ្ញាក់​ព្រើត ក៏​បន្លឺ​​ឡើង៖

-ហេតុអីក៏ពួកបងមកគេងនៅទីនេះ?

-ឯងនៅហ៊ាននិយាយទៀតអ្ហេ! យប់មិញពួកយើងដើររកឯងពេញផ្ទះ

-សូមទោស!

-ភ្លឺហើយអ្ហេ!

-ភ្លឺហើយ! ឆាប់ងើបមក ចង់គេងដល់ណាទៀត

-ពួកបងអត់ទៅថតទេអ្ហេ?

-ថ្ងៃនេះសម្រាក!

-ពួកយើងទៅដើរលេងទៅ

-ល្អ!

ក្រុមហ៊ុនមយូរា

សាវីណាដើរចូលទៅក្នុងការិយាល័យ ហើយក៏ហុច​ក្រដាស​បទភ្លេង​មួយ​សន្លឹក​​​​​​​ទៅកាន់លោកចាងហ្វាង។លោកមយូរាទទួលក្រដាសបទភ្លេងមកមើល​ហើយ​និយាយ​៖

-ការពិតនាងពិតជាអាចធ្វើបានតើ

-ខ្ញុំធ្វើវាបានហើយ តើលោកចង់ដេញខ្ញុំទៀតទេ

-ខ្ញុំក៏គ្មានបំណងហាមាត់ដេញនាងដែរ តែធ្វើម៉េច បើបច្ចុប្បន្ននេះ បទ​ភ្លេង​ដែល​​យើង​ចម្លងពីគេ ពុំសូវមានការគាំទ្រ សូមទោសណា! ពេលនោះ ខ្ញុំដូចជា​ស្មុគស្មាញ​ពេក បើសិនជាបទនេះចេញទៅហើយ​ ទទួលបាន ជោគជ័យ នាង​ប្រាកដ​​ជាល្បីឈ្មោះជាងនេះ

-លោកព្រមបើកប្រាក់ខែឲ្យខ្ញុំមុនទេ?

-បាន!………………….នាងចង់បានប្រាក់បីខែមុនអ្ហេ ហ៏នេះ!

-អរគុណ! ខ្ញុំទៅសិនហើយ

គ្រាន់តែបានប្រាក់ហើយ សាវីណាក៏ប្រញាប់ចេញទៅ។ ចំណែកលោកចាង-​

ហ្វាង​​ហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្តណាស់ លោកកយកបទនោះទៅបន្ទប់ភ្លេង។ គ្រប់​យ៉ាង​ហាក់​ដូច​ជារហ័សពេកហើយ បីថ្ងៃក្រោយ បទភ្លេងថ្មីនេះបានចេញនៅលើ​កញ្ចក់​ទូរទស្សន៍ ដែល​ក្រុមយុវជនកំពុងអង្គុយមើល។

តម្លៃនៃសេចក្តីស្នេហាប្រៀបដូចជាដុំពេជ្រមួយគ្រាប់ ដែលមិនអាចកាត់​ថ្លៃ​បាន។ អត្ថន័យ​ដ៏ជ្រាលជ្រៅនេះ មាននៅក្នុងបទ ដុំពេជ្រស្នេហ៍។ នេះជាបទថ្មី ចេញ​ពី​ទឹក​​ដៃ​របស់​កវីវ័យក្មេងសាវីណា។ សូមជាវស៊ីឌីវ៉ុល101របស់ផលិតកម្ម​មយូរា។

គ្រាន់តែមើលនិងស្តាប់សំឡេងផ្សាយពាណិជ្ជកម្មរបស់ផលិតកម្មមយូរា​ហើយ វិនីត​​ក្តុកក្តួលណាស់៖

-មិនអាចទេ!

-ឯងកើតអី! (ពិចិត្រសួរ យុវជនទាំងអស់នាំគ្នាសម្លឹងទៅនាង)

-ខ្ញុំទៅក្រុមហ៊ុនមួយភ្លែត

-បងជូនឯងទៅ

-មិនអីទេ

វិនីតនិយាយហើយ ក៏រត់ចេញក្រៅ ហើយជិះម៉ូតូឌុបទៅបាត់។ យុវជនទាំង​អស់​​ហាក់​ដូចជាឆ្ងល់ណាស់ តែឃើញវិនីតចេញផុតហើយ ក៏នាំគ្នាចូលក្នុងផ្ទះ​វិញ។ វិនីត​មក​ដល់ក្រុមហ៊ុន នាងចូលទៅរកលោកចាងហ្វាង៖

-លោកចាងហ្វាង!

-វិនីត! មានការអី?

-លោកចាងហ្វាងមានឃើញបទភ្លេងថ្មីដែលខ្ញុំប្រគល់ឲ្យលោកទេ?

-បទភ្លេង!

-បងរ៉ាឌីជាអ្នកយកមកប្រគល់ឲ្យបងណា

-អូ! នោះនៅលើតុនោះ ខ្ញុំមិនទាន់បានមើលនៅឡើយទេ យ៉ាងម៉េច មាន​បញ្ហា​អី​អ្ហេ?

វិនីតស្ទុះទៅយកឯកសារនៅលើតុមកមើល នាងហាក់ដូចជាអស់សង្ឃឹម​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយបន្លឺសំឡេងខ្សាវៗ៖”ចប់ហើយ!”។

-មានបញ្ហាអី?

-ខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញហើយ

វិនីតចេញពីក្រុមហ៊ុនផុត ពិចិត្រក៏តេទៅលោកចាងហ្វាង៖

-អាឡូពិចិត្រ!

-ជម្រាបសួរបង! បងមានឃើញវិនីតទៅក្រុមហ៊ុនទេ?

-គេទើបនឹងចេញទៅអម្បាញ់មិញនេះឯង?

-តើគេទៅក្រុមហ៊ុនធ្វើអី?

-គេមករកអីបងក៏មិនដឹងច្បាស់ដែរ គេសួរបងថា មានឃើញបទភ្លេង​ថ្មី​ទេ? បង​ថា​មិនទាន់បានមើល គេសុំឯកសារបងមើលហើយ ក៏ចេញទៅ តើ​មាន​​រឿង​អី មែនទេ?

-ពួកខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ! វាមើលការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មផលិតកម្មមយូរាហើយ​ក៏រត់​ចេញទៅ

-ម៉េចឯងមិនតេទៅទូរស័ព្ទដៃគេទៅ?

-ទូរស័ព្ទវានៅផ្ទះឯនេះបង

-អ៊ីចឹងចាំមើលបន្តិចទៀតទៅ ក្រែងគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ

-អរគុណបង! ជម្រាបលា

-យ៉ាងម៉េចហើយបង! (រ៉ាណេសួរ)

-លោកចាងហ្វាងថា វាចេញពីក្រុមហ៊ុនហើយ ចាំមើលបន្តិចទៀតទៅ

-អាល្អិតនេះ ស្គាល់ផ្លូវច្បាស់ហើយអ្ហេ ហ៊ានទៅមកតែម្នាក់ឯងផង ប្រហែល​ជា​មក​មិនទាន់ភ្លៀងទេមើលទៅ (រ៉ាណេនិយាយ)

-សុខភាពវាខ្សោយយ៉ាងនេះ បើត្រូវភ្លៀងប្រាកដជាឈឺទៀតហើយ(សុវណ្ណ​តប)

-ខ្ញុំចេញទៅរកវា! (ពិចិត្រឧទាន)

វណ្ណាលួចសម្លឹងអាកប្បកិរិយារបស់ពិចិត្រ ដែលបារម្ភពីវិនីត​ស្ទើរតែស្ទះ​ទ្រូង។

យុវជនឈរចាំផ្លូវនៅមាត់ទ្វាររហូត។ ថ្លែងពីវិនីត​ នាងបានមកដល់ផលិត​កម្មមយូរា

ហើយ​​​​​ក៏​បានជួបសាវីណាជជែកគ្នា៖

-ហេតុអីក៏ឯងធ្វើអ៊ីចឹង?

-ខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េច? អ្ហូ! ឯងចង់និយាយពីបទដុំពេជ្រស្នេហ៍អ្ហេ

-បទនេះ ខ្ញុំចំណាយពេលអស់ច្រើនណាស់ ក្នុងការធ្វើវាឡើង ខ្ញុំសូមអង្វរ​ឯង ប្រគល់​​​វាឲ្យខ្ញុំវិញមក

-ហួសពេលហើយ កាលខ្ញុំអង្វរឯង ហេតុអីក៏ឯងមិនព្រមជួយខ្ញុំ ចំណែក​បទ​នេះ ខ្ញុំ​មិន​បានលួចពីឯងឯណា គឺខ្ញុំរើសវាបានដោយចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ ឯងមាន​ទេព​កោសល្យ​យ៉ាងនេះ គ្រាន់តែបទចម្រៀងមួយបទ ឯងចាត់ទុក​ថា​បោះ​ចោល ហើយ​​តែងថ្មីទៅមិនបានទេអ្ហេ?

-មិនបានទេ! ឯងដឹងទេ វាគឺជាបទដំបូង ដែលខ្ញុំសរសេរអំពីស្នេហាប្រុស​និងស្រី ហើយ​ស្នេហានេះ គឺចេញពីជីវិតរបស់ពុកម៉ែខ្ញុំ ខ្ញុំបានប្រាប់គាត់​រួច​ហើយ ថាបទ​នេះ​ នឹងចេញនៅខែក្រោយនេះ តែបើឯងធ្វើអ៊ីចឹង ឲ្យខ្ញុំ​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ ខ្ញុំសូម​អង្វរ​ឯង​!

វិនីតនិយាយផង យំផង ធ្វើឲ្យសាវីណា ក៏ពិបាកចិត្តដែរ       តែនាងនៅតែមិន

អាច​​​​ធ្វើ​អ្វី​បាន ក្រៅពីនិយាយថា៖

-សូមទោស!…………………យកល្អឯងត្រឡប់ទៅវិញទៅ បទនោះចេញ​ផ្សាយ​ទៅ​​ហើយ​ ចំណែកម្តាយឯង គាត់ប្រាកដជាបានឃើញ ទោះមិនមែន​ ឈ្មោះ​ឯង​ជា​​អ្នក​និពន្ធ ខ្ញុំជឿថា គាត់នឹងយល់

-ហេតុអីក៏ឯងនិយាយបែបហ្នឹងបាន?

-យ៉ាងម៉េច! បទនេះ ឯងមិនទាន់ឆ្លងកាត់ក្រសួងនៅឡើយទេ ទោះជាឯង​ប្តឹង​ខ្ញុំ ក៏​គ្មាន​សង្ឃឹមថាឈ្នះដែរ មែនទេ? យកល្អ ឯងប្រញាប់ទៅវិញទៅ ទៅ​ធ្វើជា​យុវជន​វ័យ​ក្មេងដ៏មានសមត្ថភាពនោះវិញទៅ ខ្ញុំក៏មិនបើកកកាយ​រឿងរបស់​ឯង​ជាស្រីដែរ

-ឯងថោកទាបពេកហើយ!

វិនីតចេញពីផលិតកម្មមយូរាមក គឺដើររហូត សូម្បីតែខ្លួននាង ក៏មិនដឹងថា​ កំពុង​​តែ​នៅទីណាដែរ។ ក្រោមមេឃរលឹមស្រិចៗមានតែពន្លឺភ្លើង​អគ្គិសនី វិនីតអង្គុយ​នៅ​ក្នុង​សួនច្បារ​តាមបណ្តោយផ្លូវធ្វើហី ហាក់មិនដឹងត្រជាក់​ក្តៅទាល់​តែសោះ។ ចំណែកយុវជន​ទាំងអស់ អន្ទះសាចាំមើលផ្លូវនាង។ ពិចិត្របន្លឺ៖

-ខ្ញុំចេញទៅរកនាងហើយ!

-ខ្ញុំក៏ទៅដែរ (វណ្ណាឧទាន)

ពិចិត្រ និងវណ្ណានាំគ្នាចេញទៅមួយផ្លូវម្នាក់។ ចំណែកសុវណ្ណ រ៉ាឌី និង​រ៉ាណេ ក៏នាំគ្នា​ចេញទៅដែរ។ តើវិនីតនៅឯណា? ពួកគេម្នាក់ៗ ពិតជាបារម្ភខ្លាំង​ណាស់។ សំឡេង​ទូរស័ព្ទ​​​បន្លឺឡើង៖

-វិនីតអ្ហេ?……………វិនីត! ……………….វិនីត!

-បង!………………

-ពេលនេះឯងនៅឯណា?

-ខ្ញុំ………..ខ្ញុំ​នៅមុខសួនច្បារ​

-សួនច្បារឯណា?

-ខ្ញុំអត់ដឹងទេ!…………….

-វិនីត! ……………….

វិនីតដាក់ទូរស័ព្ទហើយ ក៏ដើរចូលទៅក្នុងសួន។ នាងអង្គុយលើបង់ សម្លឹង​មើល​​​ទៅ​ព្រះចន្ទ ដ៏សែនតូចក្នុងអារម្មណ៍សោកសៅ។ មាណវីបន្លឺឡើងតិចៗ៖​​”ដុំ​ពេជ្រ​​​​ស្នេហ៍.​…​…. សូមទោសម៉ែ ពុក”។ ទឹកភ្នែកស្រក់ច្រោក ដៃទាំងពីរខ្ទប់មុខ​ឱន​ក្បាល​ចុះ បេះដូង​ហាក់​ដូចជាឈឺខ្លាំងណាស់។ សម្រឹបជើងតិចៗដើរចូលមក យុវតី​ងើប​ក្បាលឡើង​ទាំង​ទឹកភ្នែក​នៅលើថ្ពាល់ ឃើញច្បាស់ថាជា ពិចិត្រក៏ឱន​ក្បាល​ទៅ​វិញ។ យុវជន​អង្គុយ​ចុះ​ក្បែរ​នាង ដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់ នាយ​ទាញ​ក្បាល​វិនីត ឲ្យផ្អែកមកលើស្មាខ្លួន។ វិនីតយំហ៊ូកាន់តែខ្លាំងឡើង មួយសន្ទុះ​​ក្រោយ ទើបនាងងាក​ចេញពីយុវជន។ ពិចិត្របន្លឺ៖

-មានរឿងអី?

-បទដុំពេជ្រស្នេហ៍នោះ គឺជាបទដែលខ្ញុំសរសេរវាឡើង

-ថាម៉េច!

-នៅថ្ងៃដែលខ្ញុំទៅជួយបងនោះ ខ្ញុំបានគ្រវែងវាពីដៃខ្ញុំ សាវីណានាងក៏រើស​យក​ទៅ​………ហេតុអីក៏នាងធ្វើអ៊ីចឹង?

-បទនេះអ្ហេ! ដែលឯងចំណាយពេលបីយប់បីថ្ងៃសរសេរវា?

-ចាស!

-ពួកយើងទៅរកនាង

-កុំអី! ខ្ញុំបានទៅរកនាងរួចហើយ គ្មានប្រយោជន៍ទេ

-តែវាជាកម្លាំងញើសឈាមរបស់ឯង

និយាយដល់ត្រង់នេះ វិនីតយំហ៊ូទៀតហើយ៖

-បានហើយៗ! ឈប់យំទៅ……….យប់ជ្រៅហើយ! ពួកយើងត្រឡប់ទៅផ្ទះ​សិន​ទៅ ………..ឯងយំហើមភ្នែកយ៉ាងនេះ ស្រួលមិនស្រួល ពួកគេ​ចោទ​ថា​បងធ្វើបាប​ឯង​ក៏​ថាបាន​

ពិចិត្រជូនទឹកភ្នែកឲ្យវិនីត រួចហើយក៏ដឹកដៃនាងចូលឡាន។ សកម្មភាព ទាំង​ប៉ុន្មាន​​​​គឺស្ថិតនៅក្នុងកែវភ្នែកវណ្ណាទាំងអស់។ លុះត្រឡប់ទៅដល់ផ្ទះ បន្ទាប់​ពី​ដឹងរឿង​

ហើយ យុវជនទាំងបីបន្លឺព្រមគ្នា៖

-ហួសហេតុពេកហើយ!

-ក្រែងនាងក៏ជាអ្នកនិពន្ធដែរអ្ហេ ហេតុអីក៏ធ្វើបែបហ្នឹង?

-ពួកយើងប្តឹងទៅ! (រ៉ាណេបន្លឺ)

-ប្តឹងយ៉ាងម៉េច?

-អ៊ីចឹងបានន័យថា ឲ្យនាងយកស្រួលៗអ៊ីចឹងអ្ហេ? បទមួយនេះ មិនត្រឹមតែ​ចំណាយ​​​ពេលច្រើនទេ ថែមទាំងធ្វើឲ្យអាល្អិតនេះឈឺទៀតផង

-ខ្ញុំទៅបន្ទប់ហើយ!

-វិនីត!

-ខ្ញុំអត់អីទេ! …………………………

-មើលទៅអាល្អិតនេះ ដូចជាខូចចិត្តដល់ហើយ (រ៉ាណេឧទាន)

ពេញមួយយប់ហើយ វិនីតមិនបានគេងឡើយ គឺនាងអង្គុយរហូត​ជាមួយ​ពន្លឺ​ភ្លើង​ដ៏​តូចរបស់នាង។ អារម្មណ៍បែបនេះ តើបទភ្លេងថ្មីអាចកើតឡើងទេ? ចំណែក​យុវជន​​ទាំងពីរ ក៏ពុំលង់លក់ដូចគ្នា ពួកគេនាំគ្នាដើរចេញមកក្រៅម្នាក់​ម្តង​ ហើយឈរ​សម្លឹង​​ទៅ​បន្ទប់​យុវតី។ ក្តីបារម្ភរបស់ពិចិត្រ និងវណ្ណា​ទៅលើវិនីត​គឺមានទំហំប៉ុនគ្នា ហើយសូម្បី​តែគិតក៏ដូចគ្នាដែរ។ ព្រលឹមមិនទាន់ គឺបាត់ពួកគេ​ពីផ្ទះអស់ហើយ តើ​ពួកគេ​ទៅណា? វណ្ណា​មកដល់ផលិតកម្មមយូរា ស្រាប់តែបាន​ឃើញពិចិត្រកំពុង​ជជែក​ជាមួយសាវីណា៖

-ការពិតលោកមកនេះ ព្រោះតែវិនីតអ្ហេ?

-មិនមែនទេ! គឺព្រោះតែទឹកចិត្ត និងបេះដូងរបស់កវីវ័យក្មេងម្នាក់ ដែល​នាង​បាន​​ដុតបំផ្លាញវា

-លោកចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េច?

-ឲ្យបទចម្រៀងនោះទៅម្ចាស់ដើមវិញទៅ (វណ្ណាដើរចូលមក)

-ពួកលោក!

-ដូចពិចិត្រនិយាយអម្បាញ់មិញអ៊ីចឹង នាងដឹងថា នាងកំពុងធ្វើអីទេ? វិនីត​ក៏ជា​មិត្ត​​របស់នាងដែរ ខ្ញុំយល់ថា នាងអាចយល់ចិត្តគេច្បាស់ជាងពួកខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត

-បទមួយនេះ វិនីតចំណាយពេលអស់បីយប់បីថ្ងៃ រហូតដល់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺ ទៀត នាង​​ដឹងទេ? ហើយពេលនេះ សូម្បីតែកម្លាំងចិត្ត ក៏នាងគ្មានទៀត​ដែរ ហេតុអីក៏​នាង​ធ្វើបែបនេះចំពោះគេបាន?

-ខ្ញុំសូមអង្វរនាង! (វណ្ណា និងពិចិត្របន្លឺព្រមគ្នា)

ហេតុអីក៏យុវជនទាំងពីរនេះ ទន់ភ្លន់យ៉ាងនេះ? សាវីណាស្រក់ទឹកភ្នែក នាង​បន្លឺ​ឡើង​៖

-ហេតុអីក៏វិនីតមានសំណាងជាងខ្ញុំយ៉ាងនេះ? ខ្ញុំនាំពួកលោកទៅកន្លែងមួយ

សាវីណា នាំយុវជនទាំងពីរមកដល់មន្ទីរពេទ្យ។ នៅពីមុខបន្ទប់អ្នកជម្ងឺ​ម្នាក់​​នាង​និយាយ​ទៅកាន់ពួកគេ៖

-នេះហើយជាមូលហេតុ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំ ក្បត់មនសិការខ្លួនឯង ក្បត់មិត្តភក្តិ

-អ្នកជម្ងឺខាងក្នុង ត្រូវជាអ្វីនឹងនាង?

-គាត់ជាម្តាយខ្ញុំ! នៅពេលជម្ងឺបេះដូងរបស់គាត់រើឡើងត្រូវវះកាត់នោះ ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ត្រូវលោកចាងហ្វាងគំរាមបញ្ឈប់ពីការងារ គាត់ឲ្យខ្ញុំតែងបទភ្លេងថ្មី បើបាន​ក្នុង​​រយៈពេលបីថ្ងៃ គាត់មិនត្រឹមតែមិនបញ្ឈប់ការងារខ្ញុំទេ គឺថែម​ទាំងបើក​ប្រាក់ខែ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មុនថែមទៀត តែក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃ ខ្ញុំអាចធ្វើបាន​ទេ ខ្ញុំគ្មាន​សមត្ថភាព​​ដូចវិនីត​ទេ? ខ្ញុំគិតយូរណាស់ ទើបសម្រេចចិត្តទៅ​រក​វិនីត តែនាង​មិន​ព្រមជួយខ្ញុំទេ

-តើនាងមានប្រាប់ពីមូលហេតុដល់គេទេ?

-ខ្ញុំមិនបានប្រាប់គេទេ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំសម្រេចចិត្តទៅអង្វរគេ គឺសមល្មម​នឹង​គេ​អាណិត​ខ្ញុំហើយ តែវិនីតមានគោលជំហរច្បាស់លាស់ពេក ថ្ងៃនោះ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​ចេញ​ពីគេ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តមករកគេវិញ ការពិតខ្ញុំចង់​ប្រាប់​មូលហេតុពិត​ដល់​​គេ តែនៅពេលមកដល់កន្លែងថតនោះ​ ខ្ញុំបានឃើញ​ក្រដាសចម្រៀង​របស់​គេ​រាយ​​ពេញ​ដី ខ្ញុំក៏រើសវាយកមកទៅ។ ពួកលោក​ដឹងទេ នៅពេលដែលឃើញ​វិនីត​ឈឺ​ចិត្ត​យ៉ាងនេះ ខ្ញុំក៏មិនស្រួលចិត្តដែរ ថ្វីត្បិតពីដើមមក ពួកយើងមិន​សូវ​ជិត​​ស្និទ្ធ​នឹង​គ្នាក៏ដោយ តែគេក៏ជាមិត្ត​រួមថ្នាក់របស់ខ្ញុំដែរ ពួកយើងស្គាល់គ្នា​​តាំងពីតូចមក បើចង់បន្ទោសគឺ​បន្ទោសវាសនា

-វាសនាឲ្យនាងសម្រេចចិត្តបែបនេះអ្ហេ? បើនាងសម្រេចចិត្តប្រាប់វិនីត​តាំងពី​ដំបូង​​មក តើការឈឺចាប់នេះកើតមានឡើងទេ? (វណ្ណានិយាយ)

-នាងស្គាល់វិនីតច្បាស់ជាងពួកយើងទៅទៀត តើនាងគិតថា វិនីតដាច់​ចិត្ត​ទុក​នាង​ចោល ដោយមិនព្រមជួយអ៊ីចឹងអ្ហេ?បើចង់បន្ទោស​ គឺបន្ទោស​នាង​ខ្លួន​ឯង

-តើឲ្យខ្ញុំគិតយ៉ាងម៉េច?

-ទៅរកវិនីត ហើយសូមទោសគេទៅ!

-តើគេព្រមលើកលែងឲ្យខ្ញុំទេ?

-នាងគិតខ្លួនឯងទៅ ថាគេព្រមលើកលែងឲ្យនាងទេ?

-ចុះពួកលោក?

-ពួកខ្ញុំអ្ហេ!

-ក្រែងពួកលោកចង់ឲ្យខ្ញុំប្រគល់ចម្រៀងនោះទៅវិនីតវិញអ្ហេ?

-ពួកយើងពិតជាងចង់ តែនាងអាចធ្វើបានទេ? ណ្ហើយ! នៅពេលនេះអ្វី​ដែល​

សំខាន់​​នោះ គឺវិនីតព្រមលើកលែងទោសឲ្យនាងឬអត់ គឺអាស្រ័យ​លើ​​នាង​ហើយ?  ពួកយើងត្រឡប់ទៅវិញហើយ

-ឈប់សិន!……………..ពួកលោកដឹងថា វិនីតជានរណាអ្ហេ?………ត្រូវហើយ!​ខ្ញុំមិន​គួរ​សួរសំនួរនេះទេ ការពិតខ្ញុំគួរតែដឹងតាំងពីដំបូង ដែលពួកលោក​ចូលមករកខ្ញុំ ពួកលោកជួយលាក់រឿងវិនីតជាស្រី ព្រោះតែខ្លាចលោក​ចាង-​ហ្វាង​ដឹងអ្ហេ? ……

-នាង…………

-កុំបារម្ភអី បើខ្ញុំចង់ធ្វើបាបនាង ខ្ញុំប្រាប់លោកចាងហ្វាងតាំងពីដំបូងម៉្លេះ ការពិត​​ពួក​លោកសុទ្ធតែស្រលាញ់វិនីតដូចគ្នាមែនទេ? ត្រង់នេះហើយ​ដែល​ខ្ញុំគិតថា នាង​មានសំណាងជាងខ្ញុំ

វិនីតភ្ញាក់ព្រើត នៅពេលដែលនាងដឹងថា វណ្ណាក៏ដឹងថា ខ្លួនជាស្រី។ ការពិត​អ្វី​ដែល​​ពួកគេជជែកគ្នា គឺនាងបានស្តាប់ឮទាំងអស់។ បន្ទាប់ពី​យុវជន​ទាំង​ពី​រចាកចេញ​ទៅ នាងក៏បង្ហាញខ្លួនចំពោះមុខសាវីណា៖

-វិនីត!

-ឯងមានបញ្ហា ហេតុអីមិនប្រាប់ខ្ញុំ?

-ឯងស្តាប់ឮអស់ហើយអ្ហេ? ……………សូមទោស!

-បើខ្ញុំដឹងថា បទចម្រៀងមួយបទ អាចជួយជីវិតរបស់ឯងយ៉ាងនេះ ប្រហែល​​ពេលនោះ ខ្ញុំមិនបដិសេធនឹងឯងទេ តែហេតុអីក៏ឯងមិននិយាយប្រាប់​ខ្ញុំ? ឯង​ឲ្យ​​​ខ្ញុំគិត​ថា​ឯ​ងជាមនុស្សអាក្រក់យ៉ាងនេះ តើឯងគប្បីនឹងខ្ញុំទេ? ហេតុ​អីក៏ឯង​ធ្វើ​​អ៊ីចឹង?

-សូមទោស!

មាណវីទាំងពីរយំឱបគ្នា។ មួយសន្ទុះក្រោយ ពួកនាងក៏ទៅអង្គុយលើបង់​នៅ​មុខ​មន្ទីរពេទ្យ។ ការពិតចំណងនៅក្នុងចិត្តបានស្រាយរួចហើយ ចំណែក​បទ​ចម្រៀង​ដុំពេជ្រ​ស្នេហ៍ វិនីតក៏មិនបានទាមទារមកវិញដែរ។ បន្ទាប់​ពីម្តាយធូរ​សះស្បើយ សាវីណា​បាន​ព្យាយាម​ធ្វើបទចម្រៀងថ្មីដោយខ្លួនឯង ហើយ​តែងតែ​ទៅរកវិនីត​ឲ្យ​ជួយ​ជាញឹកញាប់។

បន្ទាប់ពីរឿងរ៉ាវថ្ងៃនោះមក វិនីតហាក់ពុំសូវនិយាយស្តីជាមួយវណ្ណាឡើយ អាកប្បកិរិយា​យ៉ាងនេះ ធ្វើឲ្យវណ្ណាមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ ឆ្លៀតពេល​ឃើញ​នាង​​ឈរតែម្នាក់ឯងនៅមុខផ្ទះ នាយក៏បន្លឺឡើង៖

-កំពុងធ្វើអី?

-………បង!

-យ៉ាងម៉េច!ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ឯងចេះតែគេចមុខពីបង បងមានរឿងអីធ្វើឲ្យ​ឯងខឹង​មែនទេ………….ម៉េចមិននិយាយ​?

-……………..អត់ទេ! ខ្ញុំគ្រាន់តែ…………………..

-ឯងយ៉ាងម៉េចហ្នឹង? ………….ហេតុអីក៏ឯងយំ?

-គ្មានអីទេ! ………ខ្ញុំចូលទៅក្នុងហើយ

វិនីតរត់ចេញពីវណ្ណា ក៏ទៅបុកពិចិត្រប៉ាំង៖

-សូមទោស!

-ឯងកើតអី?

-គ្មានទេ! ខ្ញុំទៅក្នុងហើយ

-ឯងធ្វើអីគេមែនទេ?

-គ្មានទេ!

…………………………………………………………………………………………………….

ទោះបីវិនីតបានបោះបង់បទដុំពេជ្រស្នេហ៍ទៅឲ្យផលិតកម្មមយូរា ក៏នាង​នៅតែ​ច្រៀងបទនេះ ក្មុងអារម្មណ៏ពោរពេញទៅដោយសេចក្តីស្រលាញ់ និង​មិនអាច​បំភ្លេច​បាន។ នាងអង្គុយសញ្ជឹងតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងបន្ទប់ភ្លេង៖”តើខ្ញុំអាច​មានអារម្មណ៍​បែប​នេះ ដូច​ជាពុកម៉ែទេ? ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ពិតជាមានតម្លៃ​ដល់​​​ថ្នាក់ហ្នឹងឬ? ក្នុង​ចំណោម​​ពួកគាត់ តើខ្ញុំមានបានស្រលាញ់នរណាទេ?”។ វិនីត​អង្គុយគិត​សារឡើង​វិញ តែបេះដូង​របស់នាងហាក់ដូចជាលោតញាប់ខ្លាំង​ណាស់​នៅពេលគិត​ដល់​ពិចិត្រ។ នាង​​​យក​ដៃដាក់​លើ​ទ្រូង ហើយនិយាយ៖​”យ៉ាងម៉េច​​ហ្នឹង​? មិនស្រួល​ខ្លួន​ទេ​ដឹង​?”។ កំពុងតែស្លុងអារម្មណ៍ ស្រាប់តែពិចិត្រ​បន្លឺឡើង៖

-ធ្វើអីហ្នឹង?

-បងទេអ្ហេ!

-សូមទោសដែលធ្វើឲ្យឯងភ្ញាក់យ៉ាងនេះ! ……ឯងកើតអី?

-……..គ្មានទេ! ខ្ញុំមានកើតអីឯណា

-ចុះហេតុអីក៏ឯងដាក់ដៃលើទ្រូងមិនដកសោះអ៊ីចឹង?

-អ្ហូ! ខ្ញុំដាក់លេងតើ …………បងមានការអីរកខ្ញុំមែនទេ?

-លោកចាងហ្វាងតេមក ឲ្យឯងនិពន្ធចម្រៀងស្នេហា

-ទៀតហើយអ្ហេ!

-ពិបាកណាស់អ្ហេ!

-បងពិចិត្រមានទូរស័ព្ទ (រ៉ាឌីបន្លឺ)

-បងទៅទទួលទូរស័ព្ទសិន

-………….ប្រាកដជាពិបាកហើយ! ​………….ទៅក្រៅផ្ទះឲ្យស្រាកចិត្តសិន

បទចម្រៀងអណ្តែតអណ្តូង ផ្សំផងជាមួយនឹងសំឡេងហ្គីតា ធ្វើឲ្យដួងចិន្តា​មាន​អារម្មណ៍ថាសោកសៅ និងឈឺចាប់បំផុតក្នុងការលួចស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់។ វិនីត​យក​​ហត្ថដាក់លើទ្រូងទៀតហើយ នាងនិយាយតែម្នាក់ឯង៖”នេះអ្ហេជាបទ​ចម្រៀង​ស្នេហា? ហេតុ​អ្វីក៏ឯកាម្ល៉េះ?”។ យុវតីឈរសម្លឹងទៅវណ្ណា ដែលឈរ​កាន់ហ្គីតា​ផ្អែក​នឹងដើមឈើ​នៅមុខផ្ទះ។ វណ្ណាបន្លឺ៖

-ឯងកំពុងធ្វើអី?

-បទបងច្រៀងអម្បាញ់មិញពីរោះណាស់ តើមានចំណងជើងថាម៉េច?

-ហេតុអ្វីបងរឹតតែស្រលាញ់អូន?

-បងធ្វើវាដោយខ្លួនឯងមែនទេ?

-ត្រូវហើយ! បងធ្វើវា នៅពេលដែលបង ចាប់ស្រលាញ់​មនុស្ស​ម្នាក់

-ស្រីម្នាក់ដែលរៀបការហើយនោះអ្ហេ?

-មិនមែនទេ! គឺស្រីម្នាក់ផ្សេងទៀត តែនាងមិនដឹងថា បងស្រលាញ់នាងទេ

វិនីតហាក់បីដូចជារអៀសចិត្ត មិនដឹងនិយាយអ្វី វណ្ណាក៏បន្ត៖

-ត្រូវហើយ! តើឯងមានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េចដែរនៅពេលស្តាប់បទនេះ?

-សោកសៅ និងឈឺចាប់ណាស់

-នេះហើយជាចម្រៀងស្នេហា! ចម្រៀងដែលចេញពីការឈឺចាប់ អ្នកស្តាប់​ស្តាប់​ហើយ គឺហាក់បីដូចជាឈឺចាប់ដូចគ្នា នេះហើយ ជាអ្វីដែលអ្នក​និពន្ធ​ចង់បាន មិន​មែន​បទយើងឈឺចាប់ គេស្តាប់ហើយ បែរជាចង់សើចនោះទេ ឯងយល់ទេ?

-ពិតមែនហើយ! ខ្ញុំចង់ឈឺចាប់ដូចជាបង តើបានទេ?

-ឯងនេះពិតជាល្ងង់មែន! គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ឈឺចាប់ទេ

-តែបើខ្ញុំមិនឈឺចាប់ ធ្វើម៉េចនឹងសរសេរបទស្នេហានេះបាន

-បទស្នេហា ក៏មិនប្រាកដថា ជាស្នេហាឈឺចាប់ដែរ បងដឹងថា ក្នុងចិត្តឯង​កំពុង​តែ​មាន​មនុស្សម្នាក់ តែគ្រាន់តែឯង មិនទាន់ដឹងខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ

-ហេតុអីក៏បងដឹងចិត្តខ្ញុំ ជាងខ្លួនខ្ញុំទៅទៀត?

-សំនួរនេះឯងទុកឆ្លើយខ្លួនឯងទៅ បងទៅក្នុងហើយ

 

 

វគ្គ៥                     ការវិលត្រឡប់

សូរិយាជាប្អូនស្រីបង្កើតរបស់លោកនាគ ទេព។ នាងបានចាកចេញពីស្រុក​ខ្មែរ​ទៅ​​ធ្វើការនៅប្រទេសចិនអស់រយ

ៈពេលបួនឆ្នាំ។ ឥឡូវនាងមកដល់​ស្រុកខ្មែរវិញ​ហើយ​។ ការវិលត្រឡប់នេះធ្វើឲ្យលោកប្រាក់ ​​ នាគមានការភ្ញាក់ផ្អើល​យ៉ាងខ្លាំង។ លោកកំពុង​តែ​អង្គុយអានកាសែត ស្រាប់តែឮសំឡេងបន្លឺឡើង៖

-សួស្តីបងប្រុស!

-សូរិយា!

លោកប្រាក់ នាគឧទានឡើង ហើយក៏ទម្លាក់កាសែតទៅម្ខាងបំណងលាក់​មិន​ឲ្យ​សូរិយាឃើញ។ លោកស្ទុះមកឱបប្អូនដោយក្តីនឹករលឹក៖

-ឯងត្រឡប់មក ហេតុអីមិនផ្តល់ដំណឹងឲ្យបងជាមុន?

-គឺចង់ឲ្យបងភ្ញាក់ផ្អើលហ្នឹងណា?

-អង្គុយសិនទៅ បងទៅចាក់ទឹកឲ្យញ៉ាំ

-អរគុណបង!

-ម្តងនេះតើឯងមកលេង ឬមកធ្វើការ?

-គឺមកមែនទែនណាបង

-បានន័យថា ឯងមិនទៅវិញទេ មែនទេ?

-ប្រហែលហើយបង  ចុះបងពិចិត្រពេលនេះយ៉ាងម៉េចហើយបង?

-ពិចិត្រអ្ហេ!

-តើគាត់មានរំឭកពីខ្ញុំទេបង?

-រឿងនេះ…………

-បងយ៉ាងម៉េចហ្នឹង? ឬមួយគាត់មានស្រីផ្សេងហើយ?

-គ្មានទេ! ប៉ុន្តែ……………ឯងមើលកាសែតនេះទៅ

-សំនៀងពិចិត្រមានចំណូលចិត្តលើភេទដូចគ្នា?………..ស្អីគេហ្នឹង?

-ព័ត៌មាននេះទើបតែចេញផ្សាយទេ បងថាហៅពិចិត្រមកសួរ តែឯងក៏មក​ដល់​ល្មម

-ក្មេងប្រុងនេះជានរណា?

-ជាអ្នកនិពន្ធផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេហ្នឹងឯង ឬមកពីបងមិនដែលចាប់អារម្មណ៍​ពួកគេ?

-ម៉េចនឹងអាចមានរឿងបែបនេះកើតឡើងទៅ?

-ត្រូវហើយ! ឯងឲ្យបងបដិសេធអ្នកនិពន្ធស្រីទាំងអស់ គឺព្រោះតែខ្លាច​​​ពិចិត្រ​​​​ភ្លេច​​ឯង​ទៅស្រលាញ់ស្រីផ្សេង …….នេះមិនមែនគេ​ខឹងនឹងឯងរហូតដល់…

-បងកុំនិយាយផ្តាស! បងមិនឆាប់តេទៅគាត់ទៅ

-ត្រូវហើយ! ………………អាឡូពិចិត្រ!

-បងឃើញព័ត៌មានហើយអ្ហេ?

-យ៉ាងម៉េច! បើឯងចង់បកស្រាយ ពួកយើងធ្វើសន្និសិទកាសែតទៅ

-មិនចាំបាច់ទេ!

-ឬជារឿងពិត?

-បងកុំបារម្ភអី វាគ្មានបញ្ហាអីកើតឡើងទេ បន្តិចទៀតគឺស្ងប់ហើយ ខ្ញុំត្រូវ​ទៅ​ជួប​ម៉ាក់ខ្ញុំ ប៉ុណ្ណឹងបានហើយបង!

-ពិចិត្រ ៗ!

-យ៉ាងម៉េចហើយបង!

-គេមិនបកស្រាយទេ

-ឬជាការពិត? តាមចរឹតរបស់គាត់ គាត់មិនដែលធ្វើឲ្យគេយល់ច្រឡំទេ ឬមួយ​ក៏​​គាត់​សម្រេចចិត្តបំភ្លេចខ្ញុំមែន តែទោះជាយ៉ាងណា ក៏គាត់មិនគួរ ទៅ​ស្រលាញ់​​ភេទដូចគ្នាដែរ ខ្ញុំចង់ទៅជួបគាត់!

-កុំអី! ពេលនេះគេទៅផ្ទះម៉ាក់គេហើយ ឯងទៅផ្ទះងូតទឹកសិនទៅ ល្ងាចនេះ​ពិចិត្រ​​​ត្រូវ​ថត គេនឹងមកក្រុមហ៊ុន ឯងចាំមកជួបគេនៅទីនេះក៏បាន

-អ៊ីចឹង! បងកុំទាន់ប្រាប់បងពិចិត្រថា ខ្ញុំមកណា ខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់ឃើញខ្ញុំ តើ​ពេល​នោះ គាត់មានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េច?

-បានៗ! ឆាប់ទៅផ្ទះងូតទឹកទៅ

-ខ្ញុំទៅហើយបង!

………………………………………………………………………………………

ការពិត ពិចិត្រកំពុងតែធ្វើដំណើរទៅផ្ទះរបស់ខ្លួន ព្រមទាំងនាំវិនីត​ទៅជាមួយ​ផង។ នៅតាមដងផ្លូវ វិនីតបន្លឺ៖

-បងគិតនាំខ្ញុំទៅណា?

-ទៅផ្ទះប៉ាម៉ាក់បង!

-ថាម៉េច!

-ពួកគាត់បានឃើញកាសែតហើយ តាមចរឹតរបស់លោកប៉ា បើបងមិន​ឆាប់ទៅ​បក​ស្រាយទេ គាត់នឹងទៅសម្លាប់បងដល់កន្លែងថតហើយ

-ចុះខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េច គាត់មិនខឹងស្លាប់ហើយទេអ្ហេ បើបងនាំខ្ញុំទៅជួប​គាត់​បែបនេះ​នោះ?

-នរណាថាបងនាំឯងទៅទាំងបែបនេះ?…………ដល់ហាងហើយ ចុះទៅ

-បងគិតធ្វើអី?

-ចូលដល់ក្នុងហាងហើយ ប្រាប់ឈ្មោះគេទៅ គេដឹងហើយ ថាឯងចង់ធ្វើអី

-ចុះបង?

-បងម៉េចនឹងអាចឲ្យពួកគេឃើញបង ចុះទៅ! បងនៅចាំឯងក្នុងឡាន

វិនីតចុះពីលើឡានក៏ដើរចូលទៅក្នុងហាង។ ស្រ្តីជាម្ចាស់ហាងបន្លឺឡើង៖

-ប្អូនត្រូវការធ្វើអីដែរ?

-ខ្ញុំឈ្មោះវិនីត!

-អូវិនីតទេអ្ហេ! ឆាប់ចូលមកអ៊ីចឹង……….អង្គុយទៅ!

-បងកុំកោររោមចិញ្ចើមខ្ញុំណា

-មិនអីទេ! បងធ្វើធម្មជាតិឲ្យតើ ឯងប្អូនបងតារាមែនទេ?

-តារា…………!

-គាត់ប្រហែលជាស្រលាញ់នាងណាស់ហើយ ទើបតេមកផ្តាំហើយផ្តាំទៀត ថាត្រូវតុបតែងនាងឲ្យស្អាត

-អ៊ីចឹងអ្ហេ!

-ការពិតនាងស្អាតស្រេចហើយ តែមកពីនាងមិនសូវចេះធ្វើខ្លួន ហេតុអីក៏ ទុកសក់ខ្លីម្ល៉េះ ត្រូវការតសក់ទេ?

-មិនបាច់ទេបង

-តែអ៊ីចឹងក៏ស្អាតម្យ៉ាងដែរ សមនឹងទម្រង់មុខនាងណាស់……..តោះ! ទៅល​​ សម្លៀក​បំពាក់ខាងក្នុងទៅ

ចំណាយពេលជិតពីរម៉ោង ទើបវិនីតអាចចេញពីហាងសម្អាងការបាន។ នៅ​ក្នុង​​ឈុតសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ផ្កាឈូកខ្ចី ត្រូវនឹងស្បែកជើងកែងចោទបន្តិច ហាក់ធ្វើ​ឲ្យនាង​មានការលំបាកខ្លាំងណាស់ ក្នុងការធ្វើដំណើរ។ នាងដើរបណ្តើរ​រអ៊ូបណ្តើរ៖​”ខាន​តែង​ខ្លួន​បែប​នេះយូរហើយ ពេលនេះដូចជាមិនស្រួលក្នុងខ្លួន​សោះ ហេតុអី​ក៏​ចាំ​បាច់​ពាក់​ស្បែក​ជើង​កែងចោទ?”។ រវល់តែគិត ភ្លេចមើលក្មេងៗមួយក្រុមដែល​រត់​ប្រដេញ​គ្នាលេង​នៅ​លើ​ចិញ្ចើមផ្លូវ។ ពួកក្មេងៗទាំងនោះ រត់​ទៅប៉ះនាង ធ្វើឲ្យ​ក្រឡាច់​កែង​ស្បែកជើង ស្ទើរ​តែដួលផ្ងាកក្រោយ តែនាងដឹង​ច្បាស់ថា កំពុងតែមានមនុស្ស​ទ្រនាង​ជាប់។ យុវជន​បន្លឺ៖

-នាងមិនអីទេអ្ហេ?

-មិនអីទេ! អរគុណបងហើយ!

-អរគុណបង!……………នាង…………

-បងមិនស្គាល់ខ្ញុំទេអ្ហេ?

-វិនីត!

យុវជនហាក់ដូចជាភាំងមួយសន្ទុះ នាយសម្លឹងមុខយុវតីមិនដាក់ភ្នែក ដោយ​

លែង​​ស្តី​អ្វីទាំងអស់។ វិនីតបន្លឺឡើងទាំងខ្មាសអៀន៖

-តើខ្ញុំមិនសមជាមនុស្សស្រីទេមែនទេ?

-……………..អ្នកណាថា? ………..ពួកយើងឆាប់ទៅ

ឡានកំពុងបើកឆ្ពោះទៅកាន់ទីរួមខេត្តកណ្តាល ដែលជាស្រុកកំណើត​របស់​យុវជន។ នៅតាមផ្លូវ វិនីតហាក់ដូចជាមិនស្រួលសោះ នាងចេះតែក្រឡេក​មើល​រូបរាង​​​ខ្លួនឯង យូរៗក៏លួចសម្លឹងទៅយុវជនម្តង។ ពិចិត្រញញឹម ហើយ​បន្លឺឡើង៖

-យ៉ាងម៉េចហើយ!

-គ្មានអីទេ! ……..ប៉ាបងកាចណាស់ តើមែនទេ?

-ត្រូវហើយ! យ៉ាងម៉េច ខ្លាចអ្ហេ?​

-មានអីគួរឲ្យខ្លាច  តែបើគាត់ដឹងថា ពួកយើងគ្មានអីនឹងគ្នា គាត់ប្រហែល​ជា​ឈប់ខឹងនឹងបង តើមែនទេ?

-ប្រហែលហើយ!

-ត្រូវហើយ! ខ្ញុំភ្លេចសួរបង តើតារាជានរណាគេ?

-អូ! គេជាមិត្តភក្តិ​បងកាលរៀនវិទ្យាល័យ តែពួកយើងរាប់អានគ្នាណាស់

-អ៊ីចឹងទេអ្ហេ!

មិនយូរប៉ុន្មានយុវវ័យទាំងពីរក៏មកដល់គោលដៅ។ វិនីតចុះពីលើឡាន ក៏​ឈរ​មួយ​​សន្ទុះ​ព្រមទាំងដកដង្ហើមយ៉ាងវែង។ ពិចិត្របន្លឺ៖

-ក្រែងថាមិនអីទេអ្ហេ?………កុំភ័យអី ទោះយ៉ាងណា អ្នកដែលត្រូវជេរ​គឺបងទេ មិនមែនឯងឡើយ……….បងមើលទៅឯង ដូចជាខ្វះអីម្យ៉ាង

-ខ្វះអី? មានត្រង់ណាមិនសមមែនទេ?

-ឯងចាំបងមួយភ្លែត!

យុវជនចូលទៅក្នុងឡាន ហើយចេញមកវិញដោយមានក្តាប់របស់នៅនឹង​ដៃ​មក​​ជាមួយផង។ នាយទៅឈរពីមុខវិនីត ហើយពាក់ខ្សែកឲ្យនាង៖

-បងធ្វើអីហ្នឹង?

-នៅឲ្យស្ងៀមទៅ……….ស្អាតណាស់! បើដឹងថា ខ្សែកនេះសមនឹងឯងយ៉ាង​នេះ ម្ល៉េះបងមិនទុកវាចោលយ៉ាងនេះទេ ពួកយើងចូលទៅ!

-បងមិនចាំបាច់ដឹកដៃខ្ញុំទេ

-ចូលមក!

លោកពិទូ និងអ្នកស្រីណាសា ជាឪពុកម្តាយរបស់ពិចិត្រ។ នៅពេលដែល ពិចិត្រ​​កំពុង​តែអូសដៃ ព្រមទាំងកាយវិការប្រទាញប្រទង់គ្នា​នោះ លោកក៏លេច​មុខ​ឡើង​នៅ​ចំពោះ​មុខពួកគេ។វិនីតរៀបចំអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួនហើយ​ក៏​សំពះជម្រាប​សួរ​ទៅលោក​៖

-លោកប៉ា!

-ជម្រាបសួរលោកអ៊ំ!

-បាទ! យ៉ាងម៉េចឯងព្រមត្រឡប់មកផ្ទះហើយអ្ហេ?

-កូនមកដល់ហើយអ្ហេ! (អ្នកស្រីណាសាបន្លឺ)

-គាត់ជាម៉ាក់បង

-ជម្រាបសួរអ៊ំស្រី!

-ចាស! លើកដៃថ្វាយព្រះ……..តោះ! ពួកយើងចូលក្នុងសិនទៅ…បងឆាប់​ចូលមក

-អូននាំក្មេងស្រីនេះចេញក្រៅសិនទៅ

-បង! ………បងថា ឲ្យនាំនាងចេញក្រៅសិនទៅ

-លោកអ៊ំ​! ការពិតពួកខ្ញុំ…………

-ក្មួយចេញទៅក្រៅជាមួយអ៊ំសិនទៅ

-តែ!

-បងមិនអីទេ ឯងទៅក្រៅសិនទៅ

គ្រាន់តែវិនីត និងអ្នកស្រីណាសាចេញផុត លោកពិទូក៏បន្លឺឡើង​តឹង​សរសៃ​ក​តែ​ម្តង​៖

-រឿងមួយមិនទាន់ចប់ផង ឯងក៏បង្ករឿងមួយទៀតអ្ហេ? នេះដល់ថ្នាក់ហ៊ាន​នាំ​ស្រី​​​មកដល់ផ្ទះម៉ែឪផងអ្ហេ? ចុះអាមនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលចុះតាម​កាសែត​មាន​រឿង​​​អាស្រូវ​ជាមួយឯងនោះ គិតយ៉ាងម៉េចវិញ ឯង!…ឯង​ចង់​ធ្វើឲ្យ​យើង​ខឹង​ស្លាប់​អ្ហេ?

-លោកប៉ា! មនុស្សស្រីអម្បាញ់មិញនេះហើយ ជាមនុស្សប្រុស ដែលមាន​រឿង​អាស្រូវ​​ជាមួយខ្ញុំនោះ

-ឯងចង់បានន័យថាម៉េច?

-នាងជាមនុស្សស្រីទេ តែតែងខ្លួនជាប្រុស។ លោកប៉ា! ខ្ញុំដឹងថា រឿងកន្លង​មក​ ខ្ញុំ​​មិន​គប្បីនឹងប៉ា ហើយខ្ញុំក៏មិនចង់ឲ្យប៉ា ចេះតែខឹងនឹងខ្ញុំបែបនេះ​តទៅ​ទៀត​ដែរ ទើប​ខ្ញុំឲ្យនាងតែងខ្លួនជាស្រីមកជួបប៉ាដល់ទីនេះ។

-អ៊ីចឹងបានន័យថា នាងជាអ្នកនិពន្ធរបស់ឯងអ្ហេ?

-បាទ! ត្រូវហើយ

-បទស្នាមញញឹម គឺនាងជាអ្នកតែងអ្ហេ?

-បាទ!

-ឯងស្រលាញ់នាងអ្ហេ?

-អត់ទេលោកអ៊ំ!……សូមទោស! ដែលខ្ញុំចូលមក លោកអ៊ំកុំយល់ច្រឡំ​អី ពួកខ្ញុំ

​គ្មាន​អីនឹងគ្នាទេ ហើយឲ្យខ្ញុំសូមទោសលោកអ៊ំផង ដែលធ្វើឲ្យ​​មានរឿងយល់​ច្រឡំ​​បែបនេះកើតឡើង លោកអ៊ំកុំបន្ទោសបងពិចិត្រអី សូមទោស ខ្ញុំជា​អ្នក​បង្ក​​រឿង

-តើរូបនៅក្នុងកាសែតនោះ ជារូបភាពពិតអ្ហេ?

-សូមទោសលោកអ៊ំ! ប្រហែលជាខ្ញុំធ្វើប្រុសឡើងភ្លេចខ្លួនជាស្រី ទើប….

-បានហើយ! យើងគ្មានពេលនិយាយជាមួយពួកឯងទៀតទេ

និយាយហើយ លោកពិទូក៏ដើរចេញទៅក្រៅ ស្រាប់តែជួបនឹងភរិយាល្មម៖

-បងគិតទៅណា?

-បងទៅរោងម៉ាស៊ីន ល្ងាចនេះ ឲ្យពួកគេញ៉ាំបាយនៅទីនេះហើយ

-ចាស! ………….យ៉ាងម៉េចហ្នឹង?

ពិចិត្រនិយាយទៅកាន់វិនីត៖

-ឯងយ៉ាងម៉េចហ្នឹង ហេតុអីក៏រត់មកទទួលកំហុសជំនួសបង? ទោះយ៉ាង​ណា​ក៏​គាត់​នៅតែខឹងនឹងបងដដែលហ្នឹង?

-គាត់មិនបានខឹងនឹងបងទេ គឺបងជាអ្នកធ្វើឲ្យគាត់ខឹងតើ

-សូម្បីតែឯងក៏នៅខាងគាត់ដែរអ្ហេ?

-ការពិតអ៊ំប្រុសគួរឲ្យគោរពណាស់ ជាមនុស្សមានហេតុផល ដូចអម្បាញ់​មិញ​អ៊ីចឹង គាត់ស្តាប់ការបកស្រាយរបស់បង តែបងបែរជាចង់ផ្គើនគាត់​ទៅវិញ

-ផ្គើនអ្ហេ!

-យ៉ាងម៉េច! បើខ្ញុំមិនចូលមកទេ បងប្រហែលជាឆ្លើយថា ស្រលាញ់ខ្ញុំ តើ​ពិត​មែន​ទេ? គាត់កំពុងតែខឹង បើសិនជាគាត់ឮពាក្យនេះទៀត តើបង​យល់​​​​​​យ៉ាង-​ម៉េច​? បង​ដឹងច្បាស់ថា គាត់ប្រាកដជាខឹងនឹងបង តើមែន​ទេ? តែនៅតែ​ឆ្លើយ បើមិន​ផ្គើន​ជាស្អីវិញ?

អ្នកស្រីណាសា ស្តាប់ឮពួកគេជជែកហើយ ហាក់ដូចជាចង់សើចណាស់ គាត់​ក៏​​​ដើរ​ចូលមកដោយស្នាមញញឹម៖

-អ៊ំស្រី!

-ម៉ាក់ថា វិនីតនិយាយត្រូវ! ការពិត ឯងនិងប៉ាឯង ចរឹតដូចគ្នាអ៊ីចឹង

-ដូចគ្នាត្រង់ណាម៉ាក់?

-គឺផ្គើនហ្នឹងណា! ឯងដឹងទេ នៅពេលដែលឯងចេញស៊ីឌីបេះដូងពិតនោះ ប៉ា​ឯង រំសាយកំហឹងអស់ហើយ ហើយថែមទាំងនិយាយថា ឯងនេះសមជា​កូន​របស់​​គាត់​ទៀត​ផង តែគាត់ទើបតែខឹងខ្លាំង នៅពេលឃើញរឿង​អាស្រូវ​របស់​ឯង​ហ្នឹងឯង ចាត់ទុកថា ឯងគ្រាន់បើ ដែលនាំវិនីតមកធ្វើការ​បកស្រាយ​ចំពោះ​មុខ​គាត់ ល្ងាច​នេះ ពួកឯងញ៉ាំបាយនៅទីនេះហើយ

-ចុះលោកប៉ា!

-ប៉ាឯងក៏ចង់ញ៉ាំបាយជុំឯងដែរ

-តែល្ងាចនេះ ប្រហែលជាមិនបានទេ ព្រោះខ្ញុំជាប់ថត

-អ៊ីចឹងឯងទៅវិញតែម្នាក់ឯងទៅ ទុកវិនីតនៅទីនេះហើយ នៅពេលថត​ចប់​ហើយ ឯងមកទទួលនាងចុះ ឬមួយក៏ចាំស្អែកក៏បាន

-ខ្ញុំនៅទីនេះអ្ហេ?

-យ៉ាងម៉េច! ឬមួយក្មួយមិនចង់នៅជាមួយមនុស្សចាស់ដូចជាពួកអ៊ំ?

-អត់ទេ! ខ្ញុំនៅទីនេះក៏បាន បងទៅថតចុះ

-តែ!

-យ៉ាងម៉េច! ឯងខ្លាចម៉ាក់ធ្វើបាបនាងអ្ហេ?

-គ្មានទេ! ម៉ាក់ម៉េចនឹងអាចធ្វើបាបនាងកើតនោះ

-បើអ៊ីចឹងឯងទៅចុះ

-បងទៅហើយណា!

-ចាស!

ពិចិត្រធ្វើដំណើរទៅភ្នំពេញតែម្នាក់ឯង។ ចំណែកវិនីតនាងនៅជាមួយ នឹង​អ្នក​ស្រី​​ណា​សា ព្រមទាំងជួយធ្វើម្ហូបទៀតផង​។ ដោយសង្គេតឃើញកិរិយា​ទន់ភ្លន់​ សុភាព​​រាបសា​ អ្នកស្រីណាសាបន្លឺឡើង៖

-មើលទៅក្មួយដូចជាស្ទាត់ក្នុងការងារជើងក្រានចានឆ្នាំងណាស់ដែរតើ

-ម៉ែជាអ្នកបង្រៀនខ្ញុំទេ

-អ៊ំមើលទៅឯងទន់ភ្លន់ សមជាមនុស្សស្រីណាស់ ហេតុអីក៏តែងខ្លួនជា​ប្រុស?

-ដំបូងឡើយ ខ្ញុំគិតថា តែងខ្លួនជាប្រុសតែនៅពេល​​ ទៅជួយម៉ែប៉ុណ្ណោះ តែ​យូរៗ​ទៅ ខ្ញុំគិតថា តែងខ្លួនជាប្រុស ក៏មានសុវត្ថិភាពល្អដែរ ទើប​ក្រោយ​មក សូម្បីតែ​សំពត់​ក៏លែងស្លៀក ហើយពេលខ្លះ ក៏ភ្លេចគិតថា​ ខ្លួន​ឯងជា​ស្រីទៀត សូមទោស​​អ៊ំស្រីផង ដែលធ្វើឲ្យកូនអ៊ំមានរឿងអាស្រូវយ៉ាងនេះ

-តែអ៊ំយល់ថា កូនរបស់អ៊ំ មានភ្នែកមុតណាស់ តើក្មួយអាចនិយាយ​សំឡេង​មនុស្ស​ប្រុសឲ្យអ៊ំស្តាប់បានទេ?

-បាទលោកអ៊ំ

វិនីតបញ្ចេញសំឡេងមនុស្សប្រុស ធ្វើឲ្យអ៊ំស្រីសើចឃឹក៖

-អ៊ីចឹងតើ បានជាពួកគេមិនដឹងថា ឯងជាស្រី ត្រូវហើយ! តើឯងអាចប្រាប់មីង​បានទេ ពីរូបភាពក្នុងកាសែតនោះ?

-នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំមានបញ្ហាកើតឡើង ខ្ញុំពិបាកចិត្តពេក ឃើញដូចនោះ បង​ពិចិត្រ ក៏​​ទាញ​ក្បាលខ្ញុំ ទៅដេកលើស្មាគាត់

-ចុះឯងមានអារម្មណ៍យ៉ាងម៉េចដែរ?

-ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា កក់ក្តៅណាស់ ក៏គេងលើស្មាគាត់ទៅ

អ្នកស្រីណាសា ញញឹម ហើយគិតថា៖ “ក្មេងស្រីនេះ ពិតជាត្រង់មែន ចុះ​កូន​ប្រុស​​ខ្ញុំគិតយ៉ាងណាចំពោះនាង? ចុះហេតុអីក៏វា ហ៊ាននាំនាងមកដល់ទីនេះ?​”។ គិត​ហើយ អ្នក​ស្រីបន្លឺ៖

-ឯងគិតយ៉ាងម៉េចចំពោះព័ត៌មានទាំងអស់នោះ?

-បងពិចិត្រនិយាយថា មិនចាំបាច់បារម្ភទេ យូរទៅវានឹងបាត់ហើយ

-មិនសមជាចរឹតកូនប្រុសខ្ញុំទេ!

-អ៊ំមានប្រសាសន៍ថាម៉េច?

-អូ! គ្មានទេ………..ការពិតឯងស្មោះត្រង់ ហើយថែមទាំងរួសរាយទៀត អ៊ីចឹង​តើ ទើបបទភ្លេងរបស់ឯងពីរោះយ៉ាងនេះ

-អ៊ំថា បទភ្លេងរបស់ខ្ញុំពីរោះពិតមែនអ្ហេ?

-ត្រូវហើយ! ឯងដឹងទេ នៅពេលស្តាប់បទស្នាមញញឹមហើយ អ៊ំប្រុសឯង​គឺ​តែង​តែញញឹម ហើយថែមទាំងចង់ឃើញអ្នកនិពន្ធទៀតផង

-ជាការពិតអ្ហេអ៊ំ!

-ពិតមែនណា! មិននឹកស្មានថា ពួកអ៊ំ អាចជួបនឹងឯងពិតមែនសោះ  ហើយក៏​មិន​នឹក​​ស្មានថា អ្នកនិពន្ធបទភ្លេងនេះ នៅក្មេងដល់ម្ល៉ឹងដែរ

-ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់……… ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​តែ!

-យ៉ាងម៉េច! មានបញ្ហាអីអ្ហេ?

-ខ្ញុំឃើញអ៊ំទាំងពីរ ចូលចិត្តស្តាប់ចម្រៀងតើ ចុះហេតុអីក៏អ៊ំប្រុស ខឹងនឹង​បង​ពិចិត្រ​អ៊ីចឹង?

-កាលដើមឡើយ អ៊ំប្រុសសង្ឃឹមថា ក្រោយពេលពិចិត្ររៀនចប់ហើយ នឹង​ឲ្យ​គេ​ធ្វើ​ការនៅរោងម៉ាស៊ីនកិនស្រូវ គឺធ្វើថៅកែបន្តពីគាត់ តែមិននឹក​ស្មានសោះ ក្រោយ​​ពេលដែលគេរៀនចប់ហើយ គេបែរជាទៅធ្វើជាអ្នក​ចម្រៀង ហើយ​ច្រៀង​​ចម្រៀង​ដែលចម្លងពីគេមកទៀត កាលនោះ គាត់​ខឹងខ្លាំងមែនទែន រហូត​មិន​ឲ្យ​គេ​ចូលផ្ទះ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក ពិចិត្រ​ក៏​ពុំដែល​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​ដែរ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ថ្ងៃនេះ គេ​ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ អ៊ំក៏មិននឹកស្មាន​ដែរ ពីមុនមានរឿង​អីក៏​ដោយ គេបកស្រាយ​នៅ​លើ​កញ្ចក់ទូរទស្សន៍ តែ​នៅពេលនេះ គេមិន​បកស្រាយ​​នៅលើកញ្ចក់​ទូរទស្សន៍​​ទេ តែបែរជា​បក​ស្រាយនៅចំពោះមុខ ប៉ាម៉ាក់គេទៅវិញ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​អ៊ំគិតថា កូន​ម្នាក់​នេះ ពិតជាចាស់ ទុំមែនហើយ

-ចុះពេលនេះ អ៊ំប្រុសឈប់ខឹងហើយនៅអ៊ំ?

-អ៊ំគិតថា សូម្បីតែបន្តិច ក៏គាត់លែងខឹងដែរ ព្រោះល្ងាចនេះ គាត់ជាអ្នក​ឲ្យ​អ៊ំ

ឃាត់​ពួកឯងឲ្យនៅបាយទីនេះ

-អ៊ីចឹងទេអ្ហេ! តែគួរឲ្យស្តាយណាស់ ដែលបងពិចិត្រមិននៅ…….ខ្ញុំយក​បន្លែទៅ​លាង​សិនអ៊ំ

វិនីតងើបដើរទៅ អ្នកស្រីណាសាក៏បន្លឺឡើង៖

-ជើងឯងកើតអី?

-អូ!……គ្មានអីទេអ៊ំ! គ្រាន់តែគ្រេចបន្តិចប៉ុណ្ណោះ

-មិនបានទេ! អង្គុយសិនទៅ ចាំអ៊ំយកថ្នាំមកលាបឲ្យ

-មិនអីទេអ៊ំ

-អ៊ំថាឲ្យអង្គុយ!

-ចាស!…………..

អ្នកស្រីណាសាទៅយកថ្នាំដើម្បីរឹតកជើងឲ្យយុវតី តែនៅពេលដែលគាត់​ទៅ​ចាប់​​កាន់​ជើងនាងនោះ  វិនីតបែរជាដកចេញយ៉ាងលឿន៖

-អ៊ំស្រី! ទុកឲ្យខ្ញុំលាបខ្លួនឯងបានហើយ

-នៅឲ្យស្ងៀមទៅ! អ៊ំលាបឲ្យ……….តើឯងដើរទៅប៉ះនឹងស្អី ទើបធ្វើឲ្យ​គ្រេច​ជើង​​ដល់​ថ្នាក់ហ្នឹង ហើយនៅមិនព្រមនិយាយទៀត?

-អូយ!

-ឈឺដែរអ្ហេ?……….ចុះកាលដែលឯងដើរមក ម៉េចក៏មិនឈឺ?

-ប្រហែលជាភ័យពេកហើយអ៊ំ នេះបើកុំតែអ៊ំសួរ ប្រហែលជា​​នៅតែ​មិនដឹងថា​ឈឺ​ទេ​មើលទៅ

-មានមនុស្សដូចជាឯងដែរអ្ហេ! ប្រាប់អ៊ំមើល តើទៅត្រូវនឹងស្អី?

-គឺស្បែកជើងកែងចោទ

-បើមិនចេះពាក់ហើយ ហេតុអីក៏ពាក់?

-ជាងនិយាយថា សម្លៀកបំពាក់នេះ គឺសមនឹងស្បែកកែងចោទណាស់ ត្រូវ​តែ​ពាក់………………..

-ហើយក៏ទ្រាំពាក់ទៅទាំងវេទនា ………រួចហើយ! តែឯងអង្គុយត្រង់នេះ​ហើយ

-ខ្ញុំទៅលាងបន្លែសិន

-ទើបតែលាបថ្នាំហើយ ឯងនៅឲ្យស្ងៀមសិនទៅ

-តែខ្ញុំមិនអីទេ!

-ឯងមិនខ្លាចពិការទេអ្ហេ?

-ដល់ថ្នាក់ពិការអ្ហេអ៊ំ?

-បើឯងមិនជឿ ដើរសាកមើលទៅ តែនៅពេលនោះ ឯងកុំបន្ទោសអ៊ំ​ថា​មិនបាន​

ប្រាប់​ណា

-អ៊ីចឹងខ្ញុំអង្គុយត្រង់នេះសិនក៏បាន

អ្នកស្រីណាសា ញញឹមហើយ ក៏ដើរទៅជើងក្រានបាយ។ លោកពិទូ​ក៏​មក​ដល់​ល្មម​​៖

-អ៊ំប្រុស!

-កុំងើបអី! ប្រយ័ត្នដរជើង​ក្លាយជាមនុស្សពិការ វីវរហើយ

-សូមទោសអ៊ំ!

-កូនខ្ញុំបង្ខំឲ្យនាងតែងខ្លួនជាស្រី រហូតធ្វើឲ្យមានរបួសដល់ថ្នាក់នេះអ្ហេ?

-មិនមែនទេអ៊ំ! គឺខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តតើ អត់មានទាក់ទងនឹងគាត់ទេ

-អ៊ីចឹង ហេតុអីក៏នាងស្ម័គ្រចិត្តមកទីនេះ? នាងមិនមែន…………

-មិនមែនទេអ៊ំ!

-មិនមែនស្អីគេ? ឯងដឹងថា អ៊ំចង់និយាយអីអ្ហេ?

-អត់ទេ!

-ឯងមានសង្សារហើយនៅ?

-ចាសនៅទេ!

-ចុះមានស្រលាញ់អ្នកណាហើយនៅ?

-ចាសនៅទេ!

-នៅទេ!

-បងសួរនាងយ៉ាងនេះ  ធ្វើឲ្យនាងភ័យហើយដឹងទេ?

-បងគ្រាន់តែចង់និយាយលេងជាមួយនាងតើ

…………………………………………………………………………………………………..

ថ្លែងពីយុវជន បន្ទាប់ពីថតចប់ហើយ ក៏ទៅជួបលោកចាងហ្វាង៖

-បងមានការអីរកខ្ញុំអ្ហេ?

-អ្នកដែលរកឯងមិនមែនបងទេ គឺនាង!

ពិចិត្រមើលទៅតាមដៃលោកចាងហ្វាងចង្អុល ឃើញច្បាស់ថាជាសូរិយា នាយ​ហាក់​​ដូចជាភាំងមួយស្របក់។ លោកចាងហ្វាងបន្លឺឡើង៖

-ពួកឯងជជែកគ្នាសិនចុះ បងទៅមុនហើយ!

-យ៉ាងម៉េចហើយ បងមិនសប្បាយចិត្តទេអ្ហេ នៅពេលដែលជួបខ្ញុំ?

សម្រាប់ពិចិត្រ វាហាក់ដូចជាក្តុកក្តួលពេកហើយ។ នាយនៅតែឈរធ្មឹង ប្រៀប​ដូច​​ជារូបចម្លាក់ មិនតបស្តីទាល់តែសោះ៖

-បងនៅខឹងនឹងខ្ញុំទៀតអ្ហេ? បងដឹងទេ ខ្ញុំមកម្តងនេះ គិតថា នឹងមិនត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ទេ ការពិតខ្ញុំស្តាយក្រោយណាស់ ខ្ញុំមិនគួរទុកបងចោលយូរយ៉ាង​នេះទេ តែអូន​សង្ឃឹមថា មិនហួសពេលទេ តើមែនទេ?     កន្លងមក អូនដឹង​ថា​ បងមិន​

បាន​នៅ​ក្បែរ​មនុស្ស​ស្រីណាម្នាក់ឡើយ បងនៅតែស្រលាញ់ខ្ញុំ តើមែន​ទេ?

-សូមទោស! ខ្ញុំដល់ម៉ោងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញហើយ

ពិចិត្របម្រុងដើរចេញ តែសូរិយាចាប់ដៃជាប់៖

-នេះជាពាក្យដែលបងត្រូវនិយាយជាមួយខ្ញុំអ្ហេ? ការពិតខ្ញុំតែងតែគិតថា នៅ​ពេល​​ដែល​បងជួបខ្ញុំ បងប្រាកដជារត់មកឱបខ្ញុំឬមួយព័ត៌មាននោះ ជា​ការ​ពិត​?

-សូមទោស! ខ្ញុំទៅផ្ទះហើយ

ពិចិត្របេះដៃសូរិយា ហើយដើរចេញទៅ។ កាយវិការបែបនេះ ធ្វើឲ្យ​សូរិយា​ហាក់​​បី​ដូចជាមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ណាស់។ នាងស្ទើរតែទប់ខ្លួនមិនជាប់ ក៏សសៀរ​ទៅអង្គុយ​លើកៅអី។ ចំណែកយុវជនបើកឡានមកដល់ពាក់កណ្តាល​ផ្លូវ ក៏ឈប់ង៉ក់ នាយ​ដាក់​ក្បាល​ទៅលើចង្កូតឡាន។

អតីតកាល កាលពីបួនឆ្នាំមុន

-អូនពិតជាសម្រេចចិត្តទៅចិនមែនអ្ហេ?

-ចាសត្រូវហើយ!

-ចុះបង?

-ខ្ញុំគិតថា បងគួរតែប្រឹងប្រែង យកកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាតារាល្បីឲ្យបាន ពីរឆ្នាំ​ក្រោយ ក្រោយ​ពេល​ដែលខ្ញុំរៀនចប់ហើយ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញ ពេល​នោះ ខ្ញុំមិន​ត្រឹម​តែក្លាយជាអ្នកដឹកនាំរឿង​ទេ ខ្ញុំនឹងសរសេរ​បទភ្លេងឲ្យបង ហើយធ្វើជាអ្នក​និពន្ធ​​​ផ្ទាល់​ខ្លួនរបស់បងថែម ទៀតផង

-តែអូនប្រាកដហើយអ្ហេ ថាអូនត្រឡប់មកវិញបន្ទាប់ពីរៀនចប់នោះ?

-បងត្រូវតែជឿខ្ញុំ ក្រែងពួកយើងធ្លាប់បាននិយាយហើយអ្ហេ ពួកយើងត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​​មនុស្ស​ទូទាំងពិភពលោកទទួលស្គាល់យើង អូនជឿជាក់លើការ​តាំងចិត្ត​របស់​បង ឬបងមិនជឿជាក់លើការតាំងចិត្តរបស់អូន? ខានស្អែក អូនត្រូវ​ចេញ​ដំណើ​រ​ហើយ ពេលនេះអូនត្រូវទៅផ្ទះរៀបចំអីវ៉ាន់សិន

-តែបងមិនចង់ឲ្យអូនទៅទេ អូនស្តាប់បានទេ?

យុវជនប្រឹងស្រែកអស់សំឡេង សូរិយាឈប់ង៉ក់ហើយងាកមក៖

-ទោះមនុស្សទូទាំងពិភពលោកនេះ មិនស្គាល់បងក៏បងមិនខ្វល់ដែរ តែ​ពេល​នេះ​​​បងត្រូវការអូន បងមិនអាចបាត់បង់អូនទេ!

-តើបងកើតស្អីហ្នឹង? អូនគ្រាន់តែទៅរៀនតើ

-អូនរៀននៅទីនេះមិនបានទេអ្ហេ?

-មិនបានទេ! គឺអូនចង់ទៅរៀននៅចិន

-ការពិតមកពីអូនចង់ទៅដោយខ្លួនឯង ទើបយកលេសថាទៅរៀន អូនចង់​

គេចពី​បង តើមែនទេ?

-បងនិយាយអីហ្នឹង មានរឿងអីដែលខ្ញុំត្រូវគេចពីបង?

-ព្រោះបងមិនមែនជាតារាល្បី មិនត្រូវនឹងតម្រូវការរបស់អូន

-បងគិតអ៊ីចឹងអ្ហេ! ការពិតកន្លងមក បងមិនដែលទុកចិត្តខ្ញុំទេ តើមែនទេ? បងមិន​ដែល​ជឿថា ខ្ញុំស្រលាញ់បងទេ តើមែនទេ? ល្អ! បើបងគិតអ៊ីចឹង​ហើយ យើងបែក​គ្នា​ត្រឹមនេះចុះក៏ល្អដែរ

-អូនថាម៉េច!

-ពួកយើងបែកគ្នាទៅ

-ហេតុអីក៏អូននិយាយពាក្យនេះ?

-បើបងនៅស្រលាញ់ខ្ញុំមែន បងរង់ចាំខ្ញុំទៅ ពីរឆ្នាំក្រោយខ្ញុំនឹងត្រឡប់មក​វិញ លា​ហើយ!

សូរិយាដើរចេញទៅ ចំណែកយុវជនសោកសៅ អង្គុយនៅលើអិដ្ឋដោយ​ក្តីអស់​សង្ឃឹម។ លោកប្រាក់ នាគក៏ដើរចូលមក៖

-តែពីរឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ បងគិតថាមិនយូរទេ

-មិនយូរទេ! តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា នាងកំពុងតែបោះបង់ខ្ញុំ តើបងជឿទេ ថា​ប្អូនស្រីរបស់បង ពិតជាត្រឡប់មកវិញក្រោយពេលដែលរៀនចប់?

ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក ពិចិត្រពិតជាកណ្តោចកណ្តែង និងឈឺចាប់ខ្លាំង​ណាស់​។ ពិតមែនហើយ យុវជនចង់ក្លាយជាតារាចម្រៀងល្បី ចំណែក​សូរិយា​យុវតី​ចង់ក្លាយ​ជាកវី និងជាអ្នកដឹកនាំរឿងដ៏ពូកែម្នាក់។ ពួកគេទាំងពីរ គឺមាន​ក្តីស្រមៃឈរនៅលើ​វិថី​​មួយ ប៉ុន្តែក្តីស្រមៃនេះ បែរជាធ្វើឲ្យសូរិយាចាកចេញ​ពី​​យុវជន​​ទៅវិញ។ ពិចិត្រតែង​តែ​បន្ទោស​ខ្លួនឯង ដែលមិនមែនជាតារាល្បី ទើបធ្វើឲ្យបាត់បង់​មនុស្ស​​ជាទី​ស្រលាញ់​បែប​នេះ។ ទោះបីនាយខូចចិត្តអស់មួយ​រយៈពេល តែ​ក្រោយ​មកយុវជន​បែរជាមាន​ការ​​ប្រឹងប្រែងទ្វេដង ហើយនៅតែ​មានសង្ឃឹមក្នុង​ការទន្ទឹងចាំសូរិយាវិលត្រឡប់​វិញ។

ពីរឆ្នាំក្រោយមក

-បងហៅខ្ញុំមានការអីអ្ហេ?

-ខ្ញុំចង់ប្រាប់ឯងថា សូរិយាមិនទាន់បានត្រឡប់មកវិញទេ………ឯងស្តាប់ខ្ញុំ​សិន

ការពិតនាងក៏ចង់ត្រឡប់មកវិញដែរ តែក្រុមហ៊ុនផលិតកម្មមួយបាន​ហៅឲ្យ​នាង​​ទៅធ្វើការជាជំនួយការអ្នកដឹកនាំរឿងនៅទីនោះ ដូច្នេះ……

-ដូច្នេះនាងក៏មិនចង់បោះបង់ឱកាសដ៏ល្អនោះចោល នៅទីបំផុត មិនថាពីរ​ឆ្នាំមុន ឬពីរ​ឆ្នាំក្រោយ នាងនៅតែ​សម្រេចចិត្តបោះបង់ខ្ញុំ

-ពិចិត្រ!

-បងកុំបារម្ភអី ខ្ញុំមិនអីទេ ឲ្យតែដឹងថា នាងបានសុខ ខ្ញុំអស់ចិត្តហើយ​ ខ្ញុំ​ត្រឡប់​​

ទៅ​ផ្ទះ​ហើយ​

បច្ចុប្បន្នកាល

ពិចិត្រដកដង្ហើមធំ ក្នុងអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាធូរស្រាលឡើងវិញ។​ នាយ​សម្លឹង​ទៅ​លើមេឃ ដែលមានពន្លឺផ្កាយព្រិចៗ ​នឹកដល់ចិត្តដែលធ្លាប់ឈឺចាប់ពី​មុន តែ​អារម្មណ៍​ពេលនេះ ហាក់បីដូចជាមិនដូចមុនទៀតឡើយ។ ទោះបីនាយ​មិនមានពាក្យ​អ្វី​ហាស្តី​តបត​ជា​មួយសូរិយា ក៏យុវជនហាក់ដឹងថា ឱរាដែលធ្លាប់​តែ​ពុះកញ្រ្ជោល​ព្រោះ​តែនាង គឺបាន​បាត់បង់អស់ទៅហើយ។ នេះបណ្តាលមកពី​ឆ្អែតចិត្ត ហួសចិត្ត ឬមួយក៏ចិត្ត អស់​ស្រលាញ់​?

ថ្លែងពីវិនីតម៉ោងជិតប្រាំបួនទៅហើយ នៅតែមិនទាន់ឃើញវិចិត្រមក​ទទួល​ទៀត។ នាងឈរសម្លឹងទូរស័ព្ទ អ្នកស្រីណាសាបន្លឺ៖

-ហេតុអីមិនតេទៅ?

-អ៊ំស្រី! ប្រហែលជាគាត់ថតមិនទាន់ចប់ទេមើលទៅ

-អ៊ំថាឯងមិនបាច់ចាំផ្លូវគេទេ ទៅគេងទៅ បើគេមិនមក ស្អែកនេះ អ៊ំនាំឯង​ត្រឡប់​​ទៅ​វិញ មក! អ៊ំនាំទៅបន្ទប់

អ្នកស្រីណាសាដឹកដៃវិនីតចូលទៅក្នុងបន្ទប់៖

-ប្រយ័ត្នផង ជើងឯងមិនទាន់ស្រួលបួលទេ

-ចាស!

-នេះគឺបន្ទប់ពិចិត្រ ថ្វីត្បិតតែគេមិនដែលមកផ្ទះ តែអ៊ំតែងតែសម្អាត​ជា​ប្រចាំ ឯង​​គេ​នៅលើគ្រែទៅ

-មិ​នសមទេដឹងអ៊ំ

-មានអីមិនសម! គេងទៅ អ៊ំចេញទៅក្រៅហើយ

-ចាស!

វិនីតសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ ហើយគិតតែម្នាក់ឯង៖​ “បន្ទប់ស្អាតយ៉ាងនេះ ហេតុអី​ក៏​ព្រមបោះបង់ចោលហ្ន៎?………នេះគឺរូបគាត់ពីក្មេងតើ! គួរឲ្យស្រលាញ់​ណាស់……….​.​អ្ហើយ​! ពេលនេះហើយ គាត់នៅថតមិនទាន់ចប់ទៀតអ្ហេ? សង្ស័យ​តែភ្លេចថា ខ្ញុំនៅ​ទីនេះ​ហើយ​ដឹង? គួរតែតេទៅគាត់ឬអត់?………មិនបានទេ! បើ​គាត់កំពុងរវល់ នាំតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​បែក​អារម្មណ៍ទេ។ បរិយាកាសល្អយ៉ាងនេះ គួរតែ សរសេរបទ​ភ្លេងថ្មី​ហើយ​…​…..​​​​​​​​​​​ទីនេះ​គួរ​​​​តែ​មានក្រដាសនិងប៊ិច”។ វិនីតទៅបើក​ថតតុដើម្បីរកក្រដាសនិងប៊ិច ស្រាប់តែឃើញ​រូបថត​មួយសន្លឹករបស់ពិចិត្រ​ក្នុង​ឯកសណ្ឋានជាសិស្សសាលា​ឈរ​ក្បែរស្រីម្នាក់​ប្រកប​​ដោយទឹកមុខស្រស់បស់ហាក់មានសេចក្តីសុខណាស់។វិនីត​បន្លឺ​៖​“នេះប្រហែលជា​សង្សារគាត់ទេដឹង? ស្អាតណាស់! មើលទៅគាត់ប្រហែល​ជា​ស្រលាញ់​​​​​​​​​បងស្រីម្នាក់នេះ​ខ្លាំងណាស់​ហើយមើលទៅ?…..ហេតុអីក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍​ថា អស់សង្ឃឹមយ៉ាងនេះ? ត្រជាក់​​ចុងដៃចុងជើងទៀតហើយ ក្រែងពីមុន​អាការ​បែបនេះ កើតនៅពេលដែលឈឺពោះតើ ដល់ខែ​ហើយអ្ហេ?..​…..មិនទាន់​ដល់​ឯណា! ហេតុអីក៏​មាន​​អាការបែបនេះទៅ​វិញ? ប្រហែលជាមកពីមិនស្រួលខ្លួនហើយ អាចមកពីឈឺជើង​ក៏ថា​បាន គួរ​តែគេងវិញ”។ វិនីត​ដាក់រូបយុវជនចូលទៅក្នុងថតតុវិញ ហើយក៏ឡើង​ទៅលើ​​គ្រែសម្រាក ព្រោះគិតថា ខ្លួនមិនស្រួលខ្លួន។

ចំណែកយុវជន នៅតែអង្គុយនៅក្នុងឡាន ប្រហែលជាភ្លេចគិតថា វិនីត​កំពុង​រង់ចាំ​​ខ្លួន​ហើយមើលទៅ។ បទស្នាមញញឹមបន្លឺឡើង នោះគឺជាសំឡេង​ទូរស័ព្ទរោទិ​របស់​​យុវជន ធ្វើឲ្យនាយភ្ញាក់ព្រើតបន្លឺឡើង៖

-វិនីត!……………….អាឡូ

-ពេលនេះកូននៅឯណាហ្នឹង តើថតចប់ហើយនៅ វិនីតកំពុងចាំកូនណា?

-អូ! ខ្ញុំកំពុងតែបើកឡានទៅហើយម៉ាក់

-អ៊ីចឹងមិនអីទេ ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ

-បាទ!

-វាកំពុងនៅឯណា? (លោកពិទូបន្លឺ)

-កំពុងធ្វើដំណើរមកហើយ តើបងយល់យ៉ាងណាចំពោះក្មេងស្រីនោះ?

-ម៉េចក៏អូនសួរបងអ៊ីចឹង?

-អូនចង់ដឹងថាបងគិតយ៉ាងណាចំពោះនាង?

-ចុះអូន?

-មិនដឹងហេតុអ្វីទេ អូនមានអារម្មណ៍ថា អូនពេញចិត្តនាងណាស់?

-មិនមែនមកពីអូនគិតថា កូនប្រុសអូនស្រលាញ់នាងទេអ្ហេ?

-ថាអ៊ីចឹងក៏បាន តែទោះយ៉ាងណាអូននៅតែនិយាយថា អូនពេញចិត្ត​ក្មេងស្រី​ម្នាក់នេះធ្វើជាកូនប្រសារ ចុះបង?

-ក្មេងស្រីដ៏មានសមត្ថភាពយ៉ាងនេះ ថែមទាំងស្លូតបូតទន់ភ្លន់ និងស្មោះត្រង់​តើ​នឹងងាយទៅរកឯណាបាន បងខ្លាចតែកូនប្រុសអូនទេ ដែលធ្វើឲ្យឱកាស​ដ៏​ល្អ​​នេះ​បាត់បង់ ដូចជាពេលនេះអ៊ីចឹង វាប្រហែលជាភ្លេចទៅហើយ ថា​នាងតូច​នេះ​កំពុង​នៅជាមួយពួកយើង បងទៅក្នុងបន្ទប់មុនហើយ

-ការពិតបងក៏ពេញចិត្តក្មេងស្រីនេះដែរតើ………ថ្មើនេះហើយ នៅមិន​ទាន់​ឃើញ​​មក​ទៀត។

អ្នកស្រីណាសាដើរចូលទៅក្នុង បើកទ្វារបន្ទប់ ឃើញថា វិនីតកំពុងគេង​លក់

គាត់​​ក៏​​ត្រឡប់ទៅវិញ ចៃដន្យពិចិត្រមកដល់ល្មម៖

-កូនមកហើយអ្ហេ!

-ឯណាវិនីតម៉ាក់?

-នាងនៅក្នុងបន្ទប់ឯង ប្រហែលជាគេងលក់ហើយ ឯងទើបតែថតចប់អ្ហេ ម៉េច​

ក៏​យប់​យ៉ាងនេះ?

-អូ! ​…….

-ការពិតឯងភ្លេចគិតថានាងនៅទីនេះមែន ឯងនេះ! នាងខំតែងខ្លួនជា​ស្រី​មក​ជា​មួយ​ឯង សូម្បីតែជើងគ្រេចហើយ ក៏មិនដឹងថាឈឺផង ហើយមិន​ហ៊ានតេ​ទៅ​ទៀត ព្រោះខ្លាចរំខានដល់ការងារឯង តែ…………..

-ម៉ាក់​ថានាងគ្រេចជើងអ្ហេ! តើនាងទៅប៉ះនឹងស្អី?

-នៅហ៊ានសួរទៀត គឺស្បែកជើងកែងចោទដែលឯងឲ្យនាងពាក់ហ្នឹងណា

-ខ្ញុំទៅរកនាងសិន

ពិចិត្រស្ទុះចូលទៅក្នុងបន្ទប់ខ្លួន។ មាណវីពិតជាលង់លក់មែន នាងមិនដឹង​ថា ពិចិត្រ​កំពុងតែអង្អែលកជើងរបស់នាងថ្នមៗ ហើយក៏សម្លឹងមើលមុខនាង​ដោយយក​ចិត្ត​​ទុកដាក់។ នាយរអ៊ូតិចៗ៖ “ហេតុអីក៏មិនប្រាប់បង? សូមទោស! បង​មិនគួរ​ភ្លេច​គិត​ថាឯង កំពុង​រង់ចាំបងនោះទេ!”។ យុវតីបើកភ្នែកឡើង នាងបាន​ឃើញកែវ​ភ្នែកដ៏​ស្រទន់​របស់​យុវជន​កំពុងសម្លឹងមើលនាង ទើបបន្លឺឡើង៖

-បងថតចប់ហើយអ្ហេ? អ៊ីចឹងពួកយើងទៅផ្ទះវិញ

-សូមទោស ដែលបងធ្វើឲ្យឯងចាំយូរ

-មិនអីទេ! ខ្ញុំក៏គេងលក់ដែរ ពួកយើងទៅៗ

-បងជួយគ្រាឯង

យុវវ័យទាំងពីរ ក៏ធ្វើដំណើរត្រឡប់មកផ្ទះវិញដោយសុវត្ថិភាព។

ចាប់តាំងពីបានឃើញរូបថតយុវជនជាមួយនារីម្នាក់នោះមក វិនីតហាក់បី​ដូច​​ជា​ពុំ​ស្រួលក្នុងអារម្មណ៍ទាល់តែសោះ តែនាងមិនដឹងថា មកពីមូលហេតុ​អ្វី​ដែរ? ថ្ងៃ​​​​​នេះ​នាង​បាន​​ទៅក្រុមហ៊ុនដើម្បីយកបទថ្មីទៅជូនលោកចាងហ្វាងពិនិត្យ ក៏​ស្រាប់​តែ​​​បានជួបនឹង​សូរិយានៅទីនោះដែរ។ នាងហាក់ឈរធ្មឹងមួយសន្ទុះ គិត​មួយស្របក់៖ “បង​​​ស្រីម្នាក់នេះ ដូចជាមនុស្សស្រីនៅក្នុងរូបថតនោះណាស់ ឬមួយ​ជាគាត់ទេដឹង?”។ ឃើញ​វិនីតឈរធ្មឹង​បែបនេះ លោកចាងហ្វាងក៏បន្លឺឡើង៖

-វិនីត! វិនីត……

-បាទលោកចាងហ្វាង!

-ឯងយ៉ាងម៉េចហ្នឹង?

-ឯងគឺវិនីត  ជាអ្នកនិពន្ធផ្ទាល់របស់បងពិចិត្រអ្ហេ?

-បាទត្រូវហើយ!

-ខ្ញុំណែនាំឯងឲ្យស្គាល់ នាងឈ្មោះសូរិយា ជាប្អូនស្រីបង្កើតរបស់ខ្ញុំ

– …..ជម្រាបសួរអ្នកនាង

-ចាស!

-នាងទើប​តែត្រឡប់មកពីចិន ហើយក៏ធ្លាប់ជាអ្នកនិពន្ធរបស់ពិចិត្រដែរ តែ​ពេល​​នេះ នាងបានក្លាយជាអ្នក​ដឹកនាំរឿងហើយ

-រីករាយដែលបានស្គាល់លោក

-បាទ ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា លោកចាងហ្វាង នេះគឺចម្រៀងថ្មី លោកពិនិត្យចុះ ខ្ញុំចេញ​ទៅ​​វិញ​ហើយ

-អរគុណ

-អ្នកនាង ខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញហើយ

-ចាស! ថ្ងៃក្រោយ បើមានឱកាសសង្ឃឹមថា ពួកយើងនឹងបានជជែកគ្នា​លេង

-បាទ

វិនីតមានអារម្មណ៍ថា មិនស្រួលទៀតហើយ នាងបែកញើសជោកថ្ងាស បេះដូង​​​លោតញាប់ ដៃជើងក៏ចាប់ផ្តើមត្រជាក់អស់។ វណ្ណាក៏មកដល់ល្មម៖

-ឯងមិនស្រួលខ្លួនអ្ហេ? ហេតុអីក៏បែកញើសជោកយ៉ាងនេះ?

-ខ្ញុំមិនអីទេ! ខ្ញុំទៅបន្ទប់ទឹកសិន

វិនីតចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹក នាងសម្លឹងមើលខ្លួនឯងនៅក្នុងកញ្ចក់ ហើយ​និយាយ​​​ថា៖”ហេតុអីក៏មានអារម្មណ៍បែបនេះទៀតហើយ? តើខ្ញុំកើតអីហ្នឹង? តាំង​អារម្មណ៍ តាំង​អារម្មណ៍ ពួកគាត់ប្រហែលជាមិត្តភក្តិរៀនជាមួយគ្នាក៏ថាបាន តើខ្ញុំ​ស្រលាញ់​បងពិចិត្រ​តើ​មែន​ទេ? មិនមែនទេ ម៉ែបាននិយាយថា អារម្មណ៍​ស្រលាញ់​មនុស្សម្នាក់ គឺមានសេចក្តី​សុខ​ណាស់ ប្រៀបដូចជា​​​​​​​​​រើសបានដុំពេជ្រ​មួយគ្រាប់អ៊ីចឹង ប៉ុន្តែហេតុអ្វី ក៏ខ្ញុំមានអារម្មណ៍​ថា ដូចជាត្រៀមបាត់ពេជ្រមួយ​​​​​​​​​​​​​គ្រាប់​​ទៅវិញ ប្រហែល​​ជា​មិនមែនទេ តែពិបាកក្នុងខ្លួន​ណាស់”។

ឱ! ក្មេងស្រីដ៏តូចល្អិត ចិត្តកវីដ៏បរិសុទ្ធ ហេតុអ្វីក៏តក់ស្លុត និងមានអារម្មណ៍​យោលយោគយ៉ាងនេះ? វិនីតក្តាប់ដៃទាំងពីររបស់ខ្លួនជាប់ ហើយក៏ដើរចូលទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​​ឧបករណ៍ភ្លេង គិតថានឹងបន្ធូរអារម្មណ៍ដោយការលេងបទភ្លេង តែ​ក៏ប្រទះ​ឃើញ​​ក្រដាស​បទ​ភ្លេងមួយសន្លឹកដែលនៅស៊កពីក្រោមព្យាណូ។ យុវតី​ឈរមើល​ក្រដាសបទភ្លេង ដែល​មានអក្សរភ្លេងស្រេច ក្នុងអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល និងសោកសៅ​បំផុត នាងលើកដៃ​បម្រុង​ចុត​ព្យាណូតាមអក្សរភ្លេងនោះ ស្រាប់តែ​សំឡេងយុវជន​បន្លឺ​​ឡើង៖ “វិនីត! ឯង​នៅខាងក្នុងទេ?”។ វិនីតឮច្បាស់ថាជាពិចិត្រ នាង​បម្រុង​ស្ទុះ​ចេញ​មក តែត្រូវទុចង៉ក់​នៅ​ពេល​ឮសំឡេងសូរិយា៖

-បងនៅទីនេះទេអ្ហេ?

-ខ្ញុំមករកវិនីត!

-តែខ្ញុំឃើញគេចេញទៅកន្លែងថតហើយតើ

-អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅរកគេហើយ

-បងពិតជាមិនចង់ជជែកជាមួយខ្ញុំមែនអ្ហេ? ខ្ញុំដឹងថា បងនៅខឹងនឹងខ្ញុំ តែខ្ញុំ​ជឿ​ថា បងនៅតែស្រលាញ់ខ្ញុំ ពិតមែនទេ? ពួកយើងចាប់ផ្តើមសាជាថ្មីទៅ​បានទេ?

-ប្រហែលជាមិនបានទេ!

យុវជនតបទៅសូរិយាដោយម៉ត់ចត់បំផុត។ ពាក្យមួយឃ្លានេះ ធ្វើឲ្យ​សូរិយា​ចិន្តា​​ហាក់​ដូចត្រូវគេដុតកម្លោចឲ្យខ្លោចឆេះខ្ទេច តែនាងនៅតែមានចិត្ត​តស៊ូ​និយាយ​បន្ត​ទៀត​៖

-ប្រហែលជាបងនៅមិនទាន់បាត់ខឹងនឹងខ្ញុំទេ តែមិនអីទេ ថ្ងៃនេះចាត់ទុក​ថាខ្ញុំ​មិន​​បាន​ជជែកអ្វីជាមួយបងចុះ ខ្ញុំទៅវិញហើយ

-ឈប់សិន! ថ្ងៃដែលនាងចាកចេញទៅនោះ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ខឹង​នឹងនាង​ណាស់ តែបន្ទាប់ពីនាងទៅបាត់ ទើបខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំមិនបានខឹងនឹងនាង​ទេ ឲ្យតែ​នាង​មាន​ក្តីសុខ គឺខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់ហើយ ដូចជាពេលនេះអ៊ីចឹង ខ្ញុំ​ឃើញនាងនៅ​ចំពោះ​មុខ​ខ្ញុំ ក្លាហាន ស្វាហាប់យ៉ាងនេះ គឺខ្ញុំរីករាយណាស់ ការពិត​នាង​អត់​ប្រែប្រួល​ទេ តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ គឺប្រែប្រួលហើយ

-បងចង់បានន័យថា បងឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំហើយអ្ហេ? ឬព្រោះតែក្មេងប្រុស ម្នាក់នោះ បងម៉េចនឹងអាច……………..

-មិនមែនទេ! អ្នកនាងកុំយល់ច្រឡំអី ការពិតពួកខ្ញុំគ្មានអ្វីនឹងគ្នាទេ នោះ​គ្រាន់​​តែ​ជា ពាក្យចចាមអារាមប៉ុណ្ណោះ មែនទេបង?

វិនីតតាំងស្មារតីខ្លាំងណាស់ ដើម្បីមកបំភ្លឺការពិតមួយនេះ។ សូរិយាសម្លឹ​ង​មុខ​ពិចិត្រ​​​​​ដែលប្រែជាស្ងាត់ឈឹង មិនតបស្តីអ្វីសោះ។ យុវតីក៏បន្ត៖

-ហេតុអីក៏បងមិនបដិសេធទៅ? ការពិតបងពិចិត្រមិនប្រែប្រួលទេ កន្លង​មក​នេះ ខ្ញុំមិនដែលឃើញគាត់ទាក់ទងជាមួយស្រីណាឡើយ សូម្បីតែតួស្រី​ដែល​សំដែង​​ជាមួយគាត់ ក៏គាត់ពុំដែលរវីរវល់ដែរ គាត់ម៉េចនឹងអាចប្រែ​ចិត្តពី​អ្នក​នាងនោះ

-ឯងនិយាយឆ្អែតហើយអ្ហេ?

យុវជនគំហោក ធ្វើឲ្យសូរិយាលែងវាចាស្តី វិនីតបន្ត៖

-បងកើតអីហ្នឹង?

-សូមទោស! ខ្ញុំទៅកន្លែងថតវិញហើយ

-បង!

-មិនអីទេ! គាត់ប្រហែលជានៅខឹងនឹងខ្ញុំ អរគុណលោកហើយ ដែលជួយបក​

ស្រាយរឿងនេះ  ខ្ញុំមិនបោះបង់គាត់ចោលងាយៗទេ ខ្ញុំលាសិនហើយ

-បាទ!

សូរិយាចេញផុត វិនីតដកដង្ហើមធំ ហើយនិយាយតែម្នាក់ឯង៖”តើខ្ញុំធ្វើអីហ្នឹង?

ខ្ញុំកំពុងតែជួយពួកគាត់អ្ហេ? ចុះខ្លួនខ្ញុំ? អ្ហើយ! ទោះយ៉ាងណា ក៏ពួកគាត់សាកសម​នឹង​គ្នាដែរ ដកថយទៅវិនីតអើយ ដើម្បីចៀសផុតពីការបាត់បង់ពេជ្រមួយគ្រាប់ ខ្ញុំត្រូវ​តែ​ជួយពួកគាត់ឲ្យត្រូវរ៉ូវគ្នាវិញ”។ វិនីតគិតហើយ ក៏ត្រឡប់មកផ្ទះមុន។ យុវតីមិនបាន​ដឹងថាspeakerបើកឮចេញមកក្រៅឡើយ ដៃម្ខាងកាន់​ក្រដាស ដៃម្ខាងចុចព្យាណូ បន្លឺ​​ជាសូរលាន់ពេញផ្ទះ។ គ្រាន់តែឮបទចម្រៀងនេះ ពិចិត្រមានអារម្មណ៍​មិនស្ងប់​ឡើយ នាយស្ទុះចូលទៅរកវិនីត ហើយកញ្ឆក់យកក្រដាសបទភ្លេងពីដៃនាង ដោយ​បន្លឺខ្លាំងៗ៖

-អ្នកណាឲ្យលេងបទនេះ?

-បងជាអ្នកសរសេរវាអ្ហេ?

-គ្មានទាក់ទងស្អីនឹងឯងទេ ថ្ងៃក្រោយមិនឲ្យលេងវាទៀតទេ

-បទពីរោះយ៉ាងនេះ បងគិតបោះវាចោលអ្ហេ? ការពិត បងក៏ចេះសរសេរបទ​ភ្លេងដែរ តែហេតុអីក៏បងមិនសរសេរ គឺព្រោះតែអ្នកនាងសូរិយាអ្ហេ?

-ឯងដូចជាដឹងរឿងបងច្រើនពេកហើយ

-គឺបទចម្រៀងនេះ វាប្រាប់ខ្ញុំ ប្រាប់ពីទឹកចិត្តអ្នកសរសេរ ដែលរស់នៅក្នុងភាព​ឈឺចាប់បំផុត ក្រែងបងរង់ចាំគាត់អ្ហេ ចុះហេតុអីគាត់មកហើយ បងបែរជា​បដិសេធនឹងគាត់ទៅវិញ?

-ឯងយល់ពីអារម្មណ៍បងណាស់អ្ហេ ចម្រៀងដែលបងសរសេរនេះ គឺជារឿង​កាលពីពីរឆ្នាំមុន បងបានបោះវាចោលម្តងរួចទៅហើយ

-តែបន្ទាប់ពីអ្នកនាងសូរិយាមកវិញ បងក៏ទៅរើសយកវាមកវិញ តើមែនទេ?

-បើមែនវាយ៉ាងម៉េច?

-ពួកយើងមកដល់ហើយ!

សម្រែករ៉ាណេបន្លឺឡើង គ្រាន់តែមកដល់ក្នុងផ្ទះ ពួកគេប្រែជាស្ងប់ស្ងៀមមួយ​រំពេច នៅពេលដែលឮសំឡេងពិចិត្រ៖

-បងប្រាប់ឯងណា កុំឈឺឆ្អាលរឿងរបស់បង

-បាន!

គ្រាន់តែវិនីតបន្លឺឡើង យុវជនទាំងអស់លើកលែងតែវណ្ណា បើកភ្នែកធំៗ ព្រោះ​វាមិនគួរឲ្យជឿនូវអ្វីដែលពួកគេបានឮនោះ គឺសំឡេងមនុស្សស្រី។ វណ្ណាបម្រុងស្ទុះ​ចូលទៅហាមឃាត់ពួកគេកុំឲ្យបន្តទៀត តែយុវជនទាំងបីចាប់នាយជាប់។ វណ្ណាបាន

ត្រឹមតែនិយាយថា៖”ចប់ហើយ!”។  វិនីតបន្ត៖

-តែបងក៏កុំយកខ្ញុំទៅពាក់ព័ន្ធដែរ ខ្ញុំមិនចង់ក្លាយជាមនុស្សដែលស្រលាញ់ភេទ

​ដូចគ្នា ដូចដែលកាសែតនិយាយនោះទេ

-ឯង!

-ខ្ញុំយ៉ាងម៉េច?

-បងមិនចង់និយាយជាមួយឯងទៀតទេ

-ខ្ញុំក៏មិនចង់និយាយជាមួយបងទៀតដែរ

យុវជន និងមាណវីចេញពីបន្ទប់ភ្លេង ក៏ឡើងទៅបន្ទប់រៀងខ្លួន ដោយមិនខ្វល់​ពី​មិត្តភក្តិដែលកំពុងឈរស្តាប់យ៉ាងត្រៀបត្រា។ សុវណ្ណនិយាយទៅកាន់វណ្ណា៖

-តើរឿងវាយ៉ាងម៉េច?

-ហេតុអីក៏វិនីតមានសំឡេងជាមនុស្សស្រី?

-បងឆាប់និយាយទៅ

-ការពិតនាងជាស្រីទេ!

-ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ហេតុអីក៏ឲ្យក្មេងស្រីម្នាក់នេះ កុហកពួកយើងយូរយ៉ាងនេះ

-ពួកឯងទាំងពីរសុទ្ធតែដឹងរឿងអ្ហេ ហេតុអីក៏លាក់ពួកយើង?

-សូមទោស! ការពិតពិចិត្រសម្រេចថា ប្រាប់ពួកបងដែរ តែខ្លាចនៅពេលដែល​រឿងបែកការហើយ ពួកយើងនឹងបាត់បង់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ឲ្យខ្ញុំសូមទោសផង

-ចុះពួកយើងគិតធ្វើយ៉ាងម៉េចចំពោះនាងនោះ? (រ៉ាឌីបន្លឺ)

-មែនធ្វើយ៉ាងម៉េច ពួកយើងធ្វើដូចជាមិនដឹងរឿងទៅ (រ៉ាណេតប)

-ថាម៉េច!

-ពួកយើងស្រលាញ់វាដូចជាបងប្អូនទៅហើយ ហើយបើលោកចាងហ្វាងដឹងពី​រឿងនេះ នាងប្រាកដជាពិបាកហើយ

-ពិតមែនហើយ! រង់ចាំ ឲ្យនាងផុតកុងត្រាសិនទៅ (សុវណ្ណតប)

-ពួកបងគិតអ៊ីចឹងអ្ហេ? (វណ្ណាឧទាន)

-ត្រូវហើយ! បើសិនជាឲ្យនាងដឹងខ្លួនថា ពួកយើងដឹងថា នាងជាស្រី វានឹង​ធ្វើ​ឲ្យនាងមិនស្រួលក្នុងការរស់នៅជាមួយពួកយើងទេ អ្វីៗដូចធម្មតា តើពួកឯង​យល់យ៉ាងម៉េច?

-ok! គ្រប់យ៉ាងគឺដូចធម្មតា

យុវជនទាំង​អស់ពិតជាមានក្តីស្រលាញ់ចំពោះវិនីតពិតមែន។ យុវតីនៅតែ​អាច​រស់នៅជាមួយក្រុមយុវជនក្នុងនាមជាមនុស្សប្រុស។ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក យុវជន​​ទាំងអស់ពុំសូវប្រឡែងលេងប៉ះពាល់នាងដូចពីមុនឡើយ។

 

 


វគ្គ៦                              ស្នាមញញឹម

ចាប់តាំងពីមានបញ្ហាជាមួយគ្នាមក វិនីតពុំសូវនិយាយស្តីជាមួយពិចិត្រឡើយ​។ នាងដើរចេញពីស្ទូឌីយ៉ូ ក៏ជួបនឹងយុវជនល្មម តែនាងបម្រុងធ្វើហីដូច​មិនឃើញ ពិចិត្រក៏បន្លឺឡើង៖

-តើប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ឯងកើតស្អី?

-គ្មានកើតស្អីទេ គ្រាន់តែមិនចង់និយាយជាមួយអ្នកខ្លះ ខ្ញុំទៅហើយ

-ឯងគិតថា ពេលវេលាអាចដូចដើមអ្ហេ?……….បងសារភាព កាលពីពីរឆ្នាំមុន ​វា​ដូចជាបទចម្រៀងនោះអ៊ីចឹង ប៉ុន្តែឯងដឹងទេ ពេលវេលាឈឺចាប់នោះ វាបាន​រសាត់​ចេញពីបងហើយ ឬឯងចង់ឲ្យបងវិលទៅរកពេលវេលានោះវិញ?

-ប៉ុន្តែអ្នកនាងសូរិយានៅតែស្រលាញ់បង ហើយពួកបងអាចបើសិន…….

-មិនអាចទេ!

-ហេតុអីក៏មិនអាច?

-ព្រោះបងមានអ្នកដែលបងស្រលាញ់រួចទៅហើយ

សូរិយាស្តាប់ឮពាក្យទាំងអស់ដែលយុវជននិយាយ ទឹកភ្នែកស្រក់ច្រោក នាង​ក្តុកក្តួល​ណាស់ ក៏ដើរចេញទៅ។ ចំណែកវណ្ណានៅឈរធ្មឹងបន្តទៀត។ វិនីតស្ងៀមមិន​តបឆ្លើយ យុវជនបន្ត៖

-ឯងដឹងពីមូលហេតុហើយ តើឯងចង់ឲ្យបងទទួលនាងទៀតអ្ហេ?

-សូមទោស! ខ្ញុំមិនដឹងថា បងមានមនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់នោះទេ តើខ្ញុំ​ស្គាល់​​គាត់ទេ?

-ឯងប្រហែលជាមិនស្គាល់ទេ…….. បានហើយ! ពួកយើងទៅញ៉ាំបាយទៅ

ពិចិត្រដឹកដៃវិនីតចេញទៅ។ ចំណែកវណ្ណាឈរញញឹមតែម្នាក់ឯង។ អ្វីដែលរីក​រាយ គឺពេលនេះពួកគេជួបជុំគ្នានៅតុអាហារថ្ងៃត្រង់នៅក្នុងហាងមួយ។ ចៃដន្យ​សូរិយា និងបងប្រុសក៏ទៅស្រស់ស្រូបនៅទីនោះដែរ។ សុវណ្ណបន្លឺ៖

-សួស្តីលោកចាងហ្វាង

-អូ! ពួកឯងក៏ញ៉ាំអាហារនៅទីនេះដែរអ្ហេ ល្អណាស់អ៊ីចឹង ខ្ញុំខានញ៉ាំបាយរួមតុ​ជាមួយពួកឯងយូរហើយ

-អញ្ជើញបង!

វិនីតលួចមើលមុខពិចិត្រ និងសូរិយា។ វណ្ណាបន្លឺ៖

-ញ៉ាំទៅ!

-បាទ!

-ខ្ញុំទៅបន្ទប់ទឹកមួយភ្លែត(ពិចិត្រឧទាន)

សូរិយាតាមសម្លឹងពិចិត្ររហូត។ មួយសន្ទុះនាងក៏ងើបចេញទៅពីក្រោយ​យុវជន។ លុះពិចិត្រចេញពីបន្ទប់ទឹកវិញ៖

-នាងមកបន្ទប់ទឹកដែរអ្ហេ?

-ចាស!

-អ៊ីចឹង ខ្ញុំទៅតុមុនហើយ

-ខ្ញុំចង់និយាយជាមួយបងបន្តិចបានទេ?

-មានការអីអ្ហេ?

-សូមទោស! ដែលធ្វើឲ្យបងឈឺចាប់យ៉ាងនេះ តើបងអាចទុកឱកាសឲ្យខ្ញុំផង​បានទេ?

-សូរិយា!

-ខ្ញុំដឹង ថាបងមានអ្នកដែលបងស្រលាញ់ហើយ តែខ្ញុំ………….

-នាងមិនខុសទេ! កុំមានអារម្មណ៍បែបនោះអី រឿងកន្លងហួសហើយ បំភ្លេច​វាចុះ

-បងគិតថា ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខុស ទើបចង់ឲ្យបងទុកឱកាសឲ្យអ៊ីចឹងអ្ហេ? ការពិត​ខ្ញុំត្រឡប់មកម្តងនេះ គឺគ្មានបំណងត្រឡប់ទៅវិញទេ ខ្ញុំតែងតែសង្ឃឹមថា បង​នៅ​ស្រលាញ់ខ្ញុំ រង់ចាំខ្ញុំ ហើយព្រមទទួលយកខ្ញុំ

-សូមទោស!

-តើអាចប្តូរពាក្យសូមទោសនេះ ទៅជាពេលវេលាកាលពីបួនឆ្នាំមុនបានទេ?

-សូមទោស!

សូរិយារត់ចេញទៅទាំងទឹកភ្នែក។ នាងមិនបានចូលតុអាហារវិញទេ។ លុះមក​ដល់ផ្ទះ លោកប្រាក់នាគក៏បន្លឺ៖

-ថ្ងៃមិញមានរឿងអី?

-គ្មានទេបង!

-ឯងនិងពិចិត្រយ៉ាងម៉េចហើយ?

-គាត់ឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំហើយ ហើយថែមទាំងមានមនុស្សដែលគាត់ស្រលាញ់​ទៀតផង

-អ្នកណាគេ?………..កុំប្រាប់ថា វិនីតណា

-ខ្ញុំក៏មិនដឹងដែរ

-ប្រហែលជាគេនៅខឹងនឹងឯងហើយ ឯងកុំបង្ខំអី

-មិនអីទេបង! ខ្ញុំមិនបោះបង់ចោលងាយៗទេ ត្រូវហើយបង! វីស៊ីឌីបេះដូងពិត​របស់បងហ្នឹង ខ្ញុំបានផ្ញើទៅចិនហើយ

-តើយ៉ាងម៉េចហើយ?

-លោកចាងហ្វាងដូចជាចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ពីទឹកដមសំឡេង និងបទភ្លេង​ដែលពួកគាត់បង្កើតឡើង

-ប្រសើរណាស់! តើពួកយើងមានសង្ឃឹមអាចឈានចូលទីផ្សារបរទេសទេ?

-គឺអាចណាបង ព្រោះលោកចាងហ្វាងកំពុងតែធ្វើដំណើរមកកម្ពុជាហើយ

-អ៊ីចឹងពេលគាត់មកដល់ តើគាត់ស្នាក់នៅឯណា?

-រឿងនេះខ្ញុំមិនដឹងទេ ព្រោះគាត់ទៅណាមកណាគ្មាននរណាដឹងឡើយ

ថ្លែងពីក្រុមយុវជន បន្ទាប់ពីបញ្ចប់បទភ្លេងថ្មី ក៏នាំគ្នាទៅប្រាសខ្លួនដេកលើ​សាឡុង រ៉ាណេងើបអង្គុយហើយ យកទឹកផឹកបន្តិចក៏បន្លឺទៅរកវិនីត ដែលអង្គុយ​ឈ្ងោក​ពីមុខកុំព្យូទ័រ៖

-ឯងធ្វើអីហ្នឹង មិនចេះហត់ទេអ្ហេ?

-បងចាំស្តាប់ណា……….ចាងហ្វាងផលិតកម្មមួយនៅចិនបានចាកចេញពី​ស្រុក​​​​មក​លេងកម្ពុជាដោយគ្មានអ្នកណាដឹង ថាលោកស្នាក់នៅទីណាឡើយ។ លោក ហ្វុន ចូវលី មិនមែនត្រឹមតែជាផលិតករនោះទេ លោកថែមទាំងមាន​ទេពកោសល្យ​ក្នុងការនិពន្ធបទភ្លេង​ ដែលចេញពីនោសញ្ចេតនា និងអាម្មណ៍​ពិតថែមទៀតផង។ តាមព័ត៌មានខ្សឹបខ្សៀវបានឲ្យដឹងថា លោកអញ្ជើញមក​កម្ពុជា​មិនមែនត្រឹមតែជាការដើរកម្សាន្តនោះទេ លោកនឹងស្វែងរកបទភ្លេងថ្មី ដែលផុសចេញពីទឹកដីអច្ឆរិយមួយនេះ។………..

-ហេតុអីក៏ឈប់អាន?​(រ៉ាណេនិយាយ)

-ចប់ហើយហ្នឹង! …………អ្ហើយ!

-ម៉េចក៏ដកដង្ហើមធំ? (ពិចិត្រសួរ)

-តើអនាគត ខ្ញុំអាចដូចជាគាត់ទេហ្ន៎?

-ឯងពិតជាអាច! (យុវជនទាំងអស់បន្លឺព្រមគ្នា)

-មិនចាំបាច់លើកទឹកចិត្តខ្ញុំទេ ខ្ញុំធ្វើម៉េចនឹងអាចក្លាយជាផលិតករបាន

-បើឯងមិនចង់ផង ធ្វើម៉េចនឹងអាច

-ផលិតករខ្លួនឯង និពន្ធបទភ្លេងខ្លួនឯង គួរឲ្យមានមោទនភាពណាស់ ខ្ញុំទៅ​គេង​ហើយ រាត្រីសួស្តីបង!

-សុបិនល្អ!

វិនីតដើរទៅដោយកាន់កុំព្យូទ័រទៅជាមួយផង។ ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត្រទៅ​ហើយ​ ពិចិត្របែរជានឹកឃើញដល់សំដីវិនីត នាយហាក់បីដូចជារសាប់រសល់ ក៏ស្ទុះ​ងើបឡើងដើរចូលទៅបន្ទប់ភ្លេង។ នាយកាន់ក្រដាសបទភ្លេងរបស់ខ្លួន មកអង្គុយ​​នៅពីមុខកុំព្យូទ័រ។ លុះព្រឹកឡើងនាយក៏ហុចក្រដាសបទភ្លេងនោះ ទៅឲ្យវិនីត។ វិនីត​

ឈោងយកហើយ ក៏បន្លឺឡើង៖

-ស្រមោលស្នេហ៍អូន! ហេតុអីក៏បងឲ្យវាមកខ្ញុំ?

-ក្រែងឯងថាវាពីរោះអ្ហេ

-តែបងមិនចូលចិត្តឲ្យខ្ញុំលេងវាទេ

-នេះជាបទភ្លេងទីមួយដែលបងសរសេរ នៅមានទីពីរ ទីបីបន្តទៀត បងទៅចាំ​ឯងនៅឡានមុន

វិនីតហាក់សប្បាយចិត្តណាស់ នៅពេលឃើញពិចិត្រព្រមសរសេរបទភ្លេងថ្មី តែនាងមិនដឹងថា មូលហេតុអ្វី ដែលធ្វើឲ្យយុវជនផ្លាស់ប្តូរចិត្តយ៉ាងនេះឡើយ។ មាណវី​បន្លឺ​តិ​ច​ៗ៖

-តើអ្វីដែលធ្វើឲ្យគាត់ផ្លាស់ប្តូរចិត្តយ៉ាងនេះ?

-គឺខ្លួនឯងហ្នឹងហើយ! (វណ្ណឧទាន)

-ខ្ញុំ!

-វាជាទីមោទនភាពណាស់ ដែលផលិតករខ្លួនឯងអាចនិពន្ធបទភ្លេងខ្លួន​ឯង​បាន ហើយរឹតតែអស្ចារ្យថែមទៀតនោះ អ្នកចម្រៀងដ៏ល្បីមិនត្រឹមតែមាន​ទឹក​​ដម​​​សំឡេង​ពីរោះ ថែមទាំងអាចសរសេរបទភ្លេងដោយខ្លួនឯងថែមទៀត នេះ​មិនមែនជារឿងល្អទេអ្ហេ?

-គឺល្អខ្លាំងណាស់

ពិចិត្របានឆ្លងផុតអស់ហើយនូវស្រមោលអតីតកាល។​ ទោះបីជាការចងចាំ​នៅមានតិចតួចក៏ដោយ តែការរស់នៅបច្ចុប្បន្នរបស់យុវជន គឺមានសេចក្តីសុខ​ណាស់។ នេះគឺព្រោះដោយសារក្មេងស្រីម្នាក់ឬ? តើការចងចាំដ៏តិចតួចនោះ ពិតជា​គ្មានរូបសូរិយានៅក្នុងចិត្តមែនអ្ហេ? ចុះសូរិយាដែលមានសង្ឃឹមមួយរយភាគរយក្នុង​ការវិលត្រឡប់មករកយុវជននឹងទៅជាយ៉ាងណា? ទោះបីជាយ៉ាងណា កំហុស​ស្នេហា​​មួយនេះ គឺសូរិយាតែងតែដាក់មកលើខ្លួននាង។ នាងក្រៀមក្រំណាស់ ស្ទើរតែគ្មាន​ព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួន។ វិនីតដើរចូលក្នុងបន្ទប់ភ្លេង ក៏ភ្ញាក់ព្រើត៖

-គឺអ្នកនាងទេអ្ហេ!…..សូមទោស ខ្ញុំរំខានហើយ

-ឈប់សិន! តើលោកចូលមកមានការអីអ្ហេ?

-ខ្ញុំគិតថា មកសមបទភ្លេងនេះមើល តែមិនអីទេ ចាំលើកក្រោយក៏បាន ខ្ញុំទៅ​វិញហើយ

-តើបទអីគេ?

-គឺ…………

-ឲ្យមកខ្ញុំសុំមើលបន្តិចមក

វិនីតហុចក្រដាសបទភ្លេងទៅសូរិយា។ សូរិយាហាក់បីដូចជាស្ទាត់ជំនាញខាង​

ព្យាណូណាស់។ បទភ្លេងដ៏អន្លង់អន្លោចបានបន្លឺឡើង ធ្វើឲ្យនាងនឹកឃើញថ្ងៃ   ដែល

​នាងចាកចេញពីពិចិត្រ។ តំណក់ទឹកភ្នែកស្រក់ចុះ វិនីតហាក់យល់ច្បាស់ពីអារម្មណ៍​ឈឺចាប់របស់សូរិយា នាងនៅស្ងៀមមិននិយាយស្តី តែបន្ទាប់ពីបទភ្លេងត្រូវបញ្ចប់ សូរិយាក៏បន្លឺឡើង៖

-បទនេះពីរោះណាស់ លោកជាអ្នកធ្វើវាអ្ហេ?

-មិនមែនទេ!

-បើមិនមែនលោក តើនរណាជាអ្នកធ្វើ?

-គឺបងពិចិត្រ!

-គឺគាត់!

សូរិយាយំហ៊ូ គឺយំខ្លាំងណាស់ វិនីតបន្លឺ៖

-សូមទោស! ខ្ញុំមិនគួរឲ្យអ្នកនាងឃើញបទនេះទេ

-មិនអីទេ! ខ្ញុំគួរតែអរគុណលោក បើកាលនោះ ខ្ញុំដឹងថា គាត់ឈឺចាប់យ៉ាងនេះ​ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីគាត់ទេ ហេតុអីក៏ខ្ញុំធ្វើអ៊ីចឹង?

-បងពិចិត្រមិនដែលបន្ទោសអ្នកនាងទេ គាត់និយាយថា បើសិនជាគាត់ ក៏គាត់​​ធ្វើអ៊ីចឹងដែរ

-ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងគឺហួសពេលហើយ លោកដឹងទេ គាត់ឈប់ស្រលាញ់ខ្ញុំហើយ គាត់មានមនុស្សដែលគាត់ស្រលាញ់ហើយ តើឲ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងម៉េច?

-រឿងនេះ……..

-តើលោកស្គាល់មនុស្សស្រីដែលគាត់ស្រលាញ់ទេ តើនាងធ្វើការអី រស់នៅឯ​ណា? តើខ្ញុំស្គាល់នាងទេ?

-ខ្ញុំនិយាយការពិតចុះ ចាប់ពីខ្ញុំរស់នៅជាមួយនឹងគាត់មក ខ្ញុំមិនដែលឃើញ​គាត់មានទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សស្រីណាជាពិសេសនោះទេ

-ឬមួយក៏គាត់កុហកខ្ញុំ? គាត់ប្រហែលជានៅខឹងនឹងខ្ញុំមែនហើយ ទើបកុហកខ្ញុំ ខ្ញុំមិនត្រូវអស់សង្ឃឹមងាយៗទេ មែនទេ?

-បាទ! ត្រូវហើយ

-អរគុណលោក! ខ្ញុំទៅវិញហើយ នេះបទភ្លេងរបស់លោក អរគុណ!

សូរិយាហាក់មានសង្ឃឹមឡើងវិញ​ តែវិនីតកំពុងស្ថិតនៅក្រោមផ្ទៃមេឃដ៏​ស្រអាប់ នាងសញ្ជប់សញ្ជឹងតែម្នាក់ឯង។ ពិចិត្របន្លឺ៖

-អង្គុយហាលសន្សើមដល់ណាទៀត?

-គឺបងទេអ្ហេ!

-ពិបាកចិត្តរឿងអី?

-គ្មានទេ! គ្រាន់តែនឹកដល់ម៉ែប៉ុណ្ណោះ

-មិនមែនរឿងចុះកុងត្រាទេអ្ហេ? ឯងគិតយ៉ាងម៉េច?

-ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាប្រាប់គាត់នៅថ្ងៃស្អែកនេះ

-បងទៅជាមួយឯង

-កុំអី…..

-រឿងនេះ បងជាអ្នកបង្កឡើង បងត្រូវតែមានចំណែក

-តែលោកចាងហ្វាងប្រាកដជាខឹងនឹងបង

-ខឹង វាយ៉ាងម៉េច? ឯងខ្លាចបង ត្រូវគេបណ្តេញចេញពីផលិតកម្មអ្ហេ……​បើ​ពិត​ជា​ត្រូវគេបណ្តេញចេញមែន បងទៅធ្វើជាថៅកែម៉ាស៊ីនស្រូវវិញក៏បាន ពេល​នោះ ឯងត្រូវទៅធ្វើជាជំនួយការថៅកែហើយ

-បងនៅនិយាយលេងទៀត

-បានហើយ! ពួកយើងទៅគេងទៅ

ពិចិត្រដឹកដៃវិនីតចូលទៅក្នុងផ្ទះ។

ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមរះបញ្ចេញរស្មីយ៉ាងត្រចះ យុវតីរូតរះមកដល់ក្រុមហ៊ុន​មុន។ លោកចាងហ្វាងបន្លឺ៖

-វិនីត! ឯងមកដល់ពីព្រលឹមតែម្តង អង្គុយសិនទៅ……..មួយរយៈពេលនេះ ខ្ញុំ​ពិត​ជាពេញចិត្តនឹង​ការងារ​ឯងណាស់ ហ៏នេះកុងត្រា ពិនិត្យមើលទៅ ឯងចង់​ចុះ​​ប៉ុន្មានឆ្នាំ​ក៏បាន​ដែរ ខ្ញុំឲ្យអាទិភាពទៅឯងហើយ

-លោកចាងហ្វាង!

-យ៉ាងម៉េច?

-ឲ្យខ្ញុំសូមទោស ដែលកុហកលោកចាងហ្វាង

-មានរឿងអី?

-ខ្ញុំ…….ខ្ញុំ………….ខ្ញុំមិ​នមែនជាមនុស្សប្រុសទេ

-ថាម៉េច!………..ឯកំពុងនិយាយអីហ្នឹង?

-ការពិតខ្ញុំជាមនុស្សស្រីទេ

វិនីតបន្លឺជាសំឡេងមនុស្សស្រីឡើង ទើបនិយាយបន្ត៖

-ខ្ញុំអាចប្រើសំឡេងពីរបាន គឺមនុស្សប្រុសនិងមនុស្សស្រី

-ឯង…..!

-សូមលោកចាងហ្វាងអភ័យទោសឲ្យខ្ញុំផង

-ម៉េចនឹងអាចទៅរួច! …………….ចុះពួកគេទាំងអស់គ្នាដឹងទេ?

-ពួកគាត់មិនដឹងរឿងនេះទេ

-តែខ្ញុំដឹង

-ពិចិត្រ!………..តើពួកឯងកំពុងតែធ្វើអីហ្នឹង ពួកឯងនាំគ្នាកុហកយើងអ្ហេ?

-ឲ្យខ្ញុំសូមទោសបង

-គ្មានទាក់ទងនឹងគាត់ទេ គឺមកពីខ្ញុំទាំងអស់ មកពីខ្ញុំចូលចិត្តតែងខ្លួនជា​​មនុស្ស​ប្រុស សូមទោស សូមទោស!

-អ៊ីចឹងរឿងដែលចុះកាសែតនោះជារឿងពិតអ្ហេ?

-មិនពិតទេ! ខ្ញុំពិតជាសូមទោសលោកចាងហ្វាងពិតមែន

-ឯងដឹងពីលទ្ធផលដែលឯងកុហកខ្ញុំទេ? ហេតុអីក៏នាងធ្វើអ៊ីចឹង?

-មកពីលោកមិនព្រមទទួលអ្នកនិពន្ធជាមនុស្សស្រីហ្នឹងណា? (រ៉ាណេបន្លឺ និង​មិត្ត​​ឯ​ទៀតដើរចូលមក)

-កុំប្រាប់ថាពួកឯងសុទ្ធតែដឹងរឿងណា?

-ពួកយើងក៏ទើបតែដឹងដែរ?

-ពួកបងដឹងអ្ហេ!

-អាល្អិតឯងនេះ កុហកពួកយើងមករហូត

-សូមទោស!

-ពួកខ្ញុំមកនេះ គឺសូមឲ្យបង អភ័យទោសដល់នាងផង

-ការពិតវា ក៏មិនចង់ដែរ

-សូមលោកចាងហ្វាងមេត្តាផង

-នេះពួកឯងអង្វរជំនួសនាងផងអ្ហេ តើពួកឯងមានគិតពីអារម្មណ៍យើងទេ ហេតុ​​អីក៏នាំគ្នាមកកុហកយើងយ៉ាងនេះ? ចំណែកនាង តើសប្បាយណាស់ទៅ អ្ហេ ដែលធ្វើខ្លួនប្រុសមិ​នដូចប្រុស ស្រីមិនដូចស្រី

-លោកចាងហ្វាង!

-បានហើយ! ពួកឯងត្រឡប់ទៅវិញសិនទៅ ចំណែករឿងកុងត្រា ចាំយើង​ពិចារណា​​សិន

-លោកចាងហ្វាង!

-ពួកឯងទៅធ្វើការពួកឯងទៅ ពិចិត្រឯងនៅទីនេះសិនហើយ

-ពួកយើងចេញទៅ

-ឯងដឹងរឿងយូរហើយ ហេតុអីក៏មិនប្រាប់បង?

-សូមទោស! ពីដំបូង ខ្ញុំក៏ប្រុងប្រាប់បងដែរ បងនៅចាំថ្ងៃដែលវិនីតមកសុំបើក​ប្រាក់មុនទេ? ថ្ងៃនោះហើយដែលនាងសុំអង្វរខ្ញុំ ព្រោះតែនាងត្រូវការលុយ​​យកទៅវះកាត់ប្អូន

-អ៊ីចឹងឯងក៏សុខចិត្តកុហកបងបន្តទៀតបែបនេះអ្ហេ?

-បើបងដឹងហើយ តើបងនៅទទួលវិនីតជាអ្នកនិពន្ធទៀតទេ?

-អ្ហើយ! និយាយចុះនិយាយឡើង ពួកឯងនៅតែខ្លាចយើង បដិសេធវិនីត បង​សួរឯងតាមត្រង់ តើឯងស្រលាញ់វិនីតមែនទេ…………ចុះសូរិយា?

-ខ្ញុំថា រឿងនេះមិនទាក់ទងនឹងគ្នាទេ បងក៏ដឹង អ្នកនិពន្ធមានសមត្ថភាពយ៉ាង​នេះ យើងម៉េចនឹងអាចបាត់បង់នាងបាន

-តែបងធ្លាប់បោះបង់អ្នកនិពន្ធដែលមានសមត្ថភាពអស់ជាច្រើនហើយ ឬមួយ​ឯងគិតថា បងអាចទទួលវិនីត?

-ខ្ញុំមិនដឹងមូលហេតុអ្វី បានជាបងមិនព្រមទទួលអ្នកនិពន្ធស្រីនោះទេ តែម្តង​នេះ​បងមិនអាចបដិសេធនាងបានឡើយ

-ឯងចង់ដឹងមូលហេតុដែលធ្វើឲ្យបងបដិសេធអ្នកនិពន្ធស្រីទាំងអស់នោះទេ គឺ​ព្រោះ​តែខ្លាចឯងភ្លេច​សូរិយា ឯងដឹងទេ?

-បងនិយាយអី!

-សូរិយាមិនដែលបំភ្លេចឯងម្តងណាឡើយ នាងតែងតែបារម្ភពីឯង ភ័យខ្លាច​ឯង​ទៅ​ស្រលាញ់ស្រីផ្សេង បំភ្លេចនាងចោល​ ឯងដឹងទេ?

-បងចង់និយាយថា ព្រោះតែខ្ញុំ ទើបធ្វើឲ្យបងបដិសេធអ្នកនិពន្ធទាំងអស់នោះ​​អ្ហេ? ហេតុអីក៏បងធ្វើអ៊ីចឹង?

-គឺព្រោះតែសូរិយានាងនៅស្រលាញ់ឯង

-តែការធ្វើបែបនេះ បងមិនគិតថា វាអាត្មានិយមពេកទេ? ដើម្បីប្អូនស្រីបង ចុះ​ចំណែកខ្ញុំ បងពេញចិត្តនឹងការរស់នៅរបស់ខ្ញុំកន្លងមកទេ?

-រឿងនេះ!

-ខ្ញុំពិបាកណាស់ទើបឆ្លងផុតដំណាក់កាលឈឺចាប់ទាំងនោះ ឥឡូវ ខ្ញុំអាច​រស់​នៅបានដោយរីករាយហើយ បើសិនជាបង តើបងត្រឡប់ក្រោយទេ?…. ការ​រស់នៅដែលគ្មានក្តីសង្ឃឹមសូម្បីតែបន្តិច ស្រាប់តែឥឡូវ នាងក៏ថាត្រឡប់​មក​រក​ខ្ញុំវិញ តើខ្ញុំគួរធ្វើយ៉ាងម៉េច? ពេលនេះ ខ្ញុំដឹងត្រឹមថា ខ្ញុំមិនដូចដើមទេ ខ្ញុំ​ប្រែប្រួល​ហើយ ខ្ញុំលែងត្រូវការនាងដូចពីមុនទៀតហើយ តែខ្ញុំក៏មិនបានខឹង ឬ​ស្អប់នាងនោះដែរ គ្រាន់តែឲ្យខ្ញុំទទួលនាងគឺមិនបានទេ ព្រោះខ្ញុំបាន​ស្រលាញ់​​​​​​មនុស្សម្នាក់ផ្សេងរួចទៅហើយ

-មនុស្សម្នាក់នោះគឺវិនីតមែនទេ?

-បាទ!

-ចុះបើបងបដិសេធនាង ឯងគិតធ្វើយ៉ាងម៉េច?

-ខ្ញុំគិតថាបង មិនធ្វើបែបហ្នឹងទេ ព្រោះវិនីតគ្មានកំហុស បើចង់បន្ទោស គឺ

បន្ទោស​ខ្ញុំ ដែលធ្វើឲ្យនាងបាត់បង់ការងារយ៉ាងនេះ ខ្ញុំទៅវិញហើយ។

សូរិយាស្ទុះងាកទៅម្ខាងកុំឲ្យយុវជនឃើញ នាងខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងខ្លាំង ស្ទើរតែ​

ងើប​ដើរ​មិនរួច តែក៏ខំតាំងស្មារតីឡើងដើរចូលទៅជួបបងប្រុស។ ចំណែកវិនីត នាង​មិន​ហ៊ានសម្លឹងមើលទៅក្រុមយុវជន ដែលកំពុងឈរនៅជុំវិញនាង​​ឡើយ។     រ៉ាណេ​

បន្លឺឡើង៖

-ឯងគ្មានពាក្យនិយាយជាមួយពួកយើងទេអ្ហេ?

-សូមទោស!

-ឯងនិយាយសូមទោស ជិតមួយលានដងហើយណា

-សូមទោស!

-បានហើយ! បងថាឯងហត់ហើយ ចូលទៅក្នុងបន្ទប់សម្រាកមួយភ្លែ​តសិនទៅ

វណ្ណានិយាយហើយ ក៏ដឹកដៃនាងចូលទៅក្នុបន្ទប់។ សុវណ្ណឧទាន៖

-ពួកយើងទៅក្រុមហ៊ុនវិញទៅ ពិចិត្រប្រហែលជារកពួកយើងហើយ

-អ៊ីចឹងក៏បាន

-ចុះបងវណ្ណា?

-ឲ្យគេទៅតាមក្រោយទៅ

វណ្ណានាំវិនីតទៅដល់ក្នុងបន្ទប់ហើយ ក៏ចេញទៅក្រុមហ៊ុនតាមក្រោយ។ ចំណែក​​វិនីត​នាងគិតច្រើនណាស់ នាងគិតថា លោកចាងហ្វាងនឹងមិនទទួល​នាង​ឡើយ​។ គិត​ហើយ​គិតទៀត មធ្យោបាយមានតែមួយសម្រាប់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ គឺការ​ចាកចេញ។ ពេលនេះ នាងកំពុងអង្គុយនៅក្នុងសួនច្បារក្បែរអីវ៉ាន់របស់ខ្លួន។ យុវតីដ៏​តូចល្អិត នាងគិតថាការសម្រេចចិត្តរបស់នាងគឺត្រឹមត្រូវហើយ នាងសម្លឹងមើលមេឃ ហើយ​​ដកដង្ហើមធំ ទើបបន្លឺឡើង៖​”មានរឿងអីដែលឯងត្រូវពិបាកចិត្ត ក្រែងឯងបាន​ត្រៀម​​ខ្លួនរួចហើយអ្ហេ? ពេលនេះ ឯងមិនមែនជាអ្នកនិពន្ធទៀតទេ! លាហើយ រាជធានី​ភ្នំពេញ!”។

វិនីតបានបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗ តែក៏ស្រាប់តែស្ងៀមមួយរំពេច៖

-ស្នាមញញឹម

យុវតីងាករកប្រភពសំឡេង នាងបានឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវមនុស្ស​ប្រុសវ័យ​កណ្តាល​ម្នាក់ ភិនភាគហាក់មិនមែនជាជនជាតិខ្មែរ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏ស្តាប់បទខ្មែរ ហើយ​ជាបទ ដែលនាងនិពន្ធថែមទៀត។ នាងបានឃើញស្នាមញញឹមយ៉ាងច្បាស់របស់​មនុស្ស​ប្រុសនោះ តែចំណែកនាង បែរជារឹតតែក្រៀមក្រំ ព្រោះគិតថា ចាប់ពី​​ថ្ងៃនេះ​ទៅ បទ​ចម្រៀងរបស់នាង នឹងគ្មានឱកាសចេញផ្សាយទៀតឡើយ។ វិនីតដកដង្ហើមធំ​ទៀត​​ហើយ ស្រាប់តែនាងភ្ញាក់ព្រើត នៅពេលបុរសកូនកាត់ម្នាក់នោះ ហុចកាស​ត្រចៀក​​មកឲ្យខ្លួន ដោយនិយាយភាសាខ្មែរទាំងរដិបរដុប៖”ស្តាប់ចម្រៀងនេះទៅ”។ វិនីត​​ឈោងយកកាសត្រចៀកមកស្តាប់ នាងញញឹម លាយនឹងដំណក់ទឹកភ្នែក ដែល​ស្រក់​​ចុះ មិនអាចឃាត់បាន។ បុរសវ័យកណ្តាលក៏ទៅអង្គុយក្បែរនាង ហើយនៅតែ​និយាយ​ទាំងរដិបរដុបថា៖

-ស្តាប់បទនេះហើយនាងគួរតែញញឹម ហេតុអីក៏យំ?

និពន្ធដោយ៖ លាក់ ម៉ាឡែន

សូមរង់ចាំវគ្គ៣ (ចប់)

About បេះដូងពិត

បេះដូងពិត

Posted on ខែកញ្ញា 8, 2012, in ប្រលោមលោក, លាក់ ម៉ាឡែន and tagged . Bookmark the permalink. បញ្ចេញមតិ.

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: